“อวี่ซาน เจ้าดูหุ่นเชิดตัวนี้สิ”
ข้างกายเอ้อโหลวปรากฏหุ่นเชิดร่างมนุษย์ที่มีสองขา สูงกว่าเอ้อโหลวถึงสองช่วงศีรษะ
“หุ่นเชิดตัวนี้ ข้าสร้างขึ้นเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ
ภายในท้องของมันกลวงอยู่ รูปร่างเจ้าเล็กพอดีที่จะเข้าไปนั่งควบคุมข้างใน
วัสดุหลักคือไม้เถี่ยมู่อายุ 500 ปี ทั้งเบาและแข็งแกร่ง
ชั้นนอกของหุ่นเชิด ข้าหุ้มเกราะเหล็กเสวียนเถี่ยเอาไว้ชั้นหนึ่ง ทนรับการโจมตีจากศาสตราวุธได้
แกนกลางของหุ่นเชิดทำจากหยกเขียวพันปี สลักค่ายกลไว้ 72 สาย
ภายในติดตั้งศิลาวิญญาณชั้นต่ำได้ 500 ก้อน ยามเจ้าตกอยู่ในอันตราย ยังสามารถทำให้ศิลาวิญญาณทั้ง 500 ก้อนระเบิดพร้อมกันได้...”
อวี่กะพริบดวงตากลมโตคู่นั้น หูใหญ่สองข้างสะบัดพรึ่บ ๆ
คราแรกที่เห็นหุ่นเชิดยักษ์ตัวนี้ เขาตื่นเต้นยินดีจนแทบอดใจไม่ไหว อยากมุดเข้าไปควบคุมหุ่นเชิดลองดูเสียเดี๋ยวนั้น
ทว่าพอเอ้อโหลวอธิบายต่อไป อวี่ซานกลับยิ่งฟังยิ่งไม่สบายใจ
ฟังคำอธิบายทั้งหมดแล้ว สรุปได้เพียงสองคำ—แพงมาก! ยิ่งฟังก็ยิ่งแพง!
หุ่นเชิดราคาแพงถึงเพียงนี้ เขาคงต้องก่อหนี้ก้อนโตอีก ไม่รู้ต้องตรากตรำกี่ปีจึงจะใช้หนี้หมด
หลายปีมานี้เขาใช้หนี้ไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว นึกไม่ถึงว่าหนี้สินกลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ
“นายท่าน เหตุใดถึงมีความสามารถระเบิดตัวเองด้วย?”
อวี่ซานรู้สึกว่าความสามารถนี้ชอบกล ระเบิดตัวเองไม่เท่ากับฆ่าตัวตายไปด้วยหรือ?