ชายร่างสูงผอมผู้นี้อ้างตนว่าเป็นผู้พิทักษ์ตลาดมืด เพียงเพราะมารเฒ่าหูฝ่าฝืนกฎของตลาดมืด ทั้งยังชิงเครื่องรางหยกไปชิ้นหนึ่ง
เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ กลับถึงขั้นตามล่าสังหารเขา
อย่างน้อยมารเฒ่าหูก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่เปิดเผยตัวตนต่อสาธารณะ ทว่าผู้ส่งสารตลาดมืดกลับไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเชือกที่ผู้ส่งสารตลาดมืดบวงสรวงออกมากำลังจะฟาดลงมาใส่ตน เอ้อโหลวก็เรียกกระบี่เหินเล่มหนึ่งออกมา ฟันเข้าใส่เชือก
“ปุ! ปุปุปุ...”
กระบี่เหินกับเชือกปะทะกันกลางอากาศหลายครั้ง ส่งเสียงทึบหนัก
เชือกของผู้ส่งสารตลาดมืดพลิ้วไหวเป็นอย่างยิ่ง พยายามจะพันรัดกระบี่เหินของเขา
ญาณของเอ้อโหลวแข็งแกร่งยิ่ง บังคับกระบี่เหินให้ว่ายเวียนกลางอากาศราวกับปลาแหวกว่ายคล่องแคล่ว
ทุกครั้งที่เชือกใกล้จะพันกระบี่เหินได้ มันก็มักเล็ดลอดออกจากช่องว่างไปได้
ศาสตราวุธทั้งสองต่อสู้กันกลางอากาศหลายกระบวนท่า
เดิมทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือขั้นแก่นทอง เอ้อโหลวก็หวาดกลัวอยู่บ้าง
ในใจคิดไว้ว่า หากสู้ไม่ไหวก็หนี หากหนีไม่ได้ก็ลอบโจมตี หรือไม่ก็ยอมร้องขอชีวิต แล้วค่อยหาโอกาสลอบโจมตีอีกครั้ง
แต่ยามนี้เขากลับประหลาดใจที่พบว่า ตนดูเหมือนจะไม่ได้ด้อยกว่าอีกฝ่ายมากนัก ยังมีพลังพอจะต่อสู้ได้
คราวนี้เอ้อโหลวจึงรู้ว่า ตนบำเพ็ญเพียรอย่างหนักมาห้าปี ขยายตันเถียนจนกว้างแปดฉื่อห้าชุ่น อาศัยการบำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานก็สามารถท้าทายผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองได้แล้ว
เมื่อค้นพบเช่นนี้ ความกล้าของเขาก็เพิ่มขึ้น เขาเรียกกระบี่เหินออกมา ให้มันต่อกรกับเชือกเส้นนั้นกลางอากาศ
ยิ่งควบคุมกระบี่เหินต่อสู้ เขาก็ยิ่งฮึกเหิม ในใจยากจะระงับความตื่นเต้น ทั้งยังอดสงสัยไม่ได้
“นี่!”
“ผู้พิทักษ์ตลาดมืดผู้นั้น ข้าขอถามอะไรสักเรื่องได้หรือไม่?”
สีหน้าผู้พิทักษ์ตลาดมืดมืดครึ้มลง เขานิ่งเงียบอย่างเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดมาก เกรงว่าจะทำลายบรรยากาศเคร่งขรึมของการต่อสู้