เฉินอ้วนยืนกรานว่า ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจวไม่มีผู้เร้นกายชั้นสูงที่พอจะเอ่ยถึงได้
ต่อให้มีจริง ก็ต้องเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีต สมควรถูกประหารล้างตระกูลเก้าชั่วโคตร
ทว่าเรื่องนี้ก็ยังไม่อาจคลายความสงสัยของเอ้อโก่วได้ เขาหวาดระแวงอยู่เสมอ สงสัยว่ามียอดฝีมือขั้นหยวนอิงซ่อนตัวอยู่ในเขตแดนของตน
แม้ยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้นคนนั้นจะสังหารผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองไปแล้ว เขาก็ยังตัดสินไม่ได้ว่ายอดฝีมือผู้นี้เป็นมิตรหรือศัตรู
“จูเอ๋อร์ หากพวกเราเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นหยวนอิง เราสองคนร่วมมือกันจะสู้ไหวหรือไม่?”
เฉินอ้วนยังพึ่งพาไม่ได้ เอ้อโก่วจึงได้แต่ถามจูเอ๋อร์เพื่อขอคำแนะนำ
“สู้ไม่ไหว”
จูเอ๋อร์ปฏิเสธความคิดไร้เดียงสาของเอ้อโก่วโดยไม่ลังเล
“ข้าได้ยินพี่ใหญ่บอกว่า ตั้งแต่ขั้นแก่นทองจนถึงขั้นหยวนอิง สภาพร่างกายและพลังเวทของผู้บำเพ็ญเซียนล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงคุณภาพ
แม้พลังของผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงแต่ละคนจะต่างกันมาก แต่ถึงเป็นขั้นหยวนอิงที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังเทียบกับขั้นแก่นทองไม่ได้”
“พี่ใหญ่กำชับข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า หากพบยอดฝีมือขั้นหยวนอิง อย่าได้ล่วงเกินโดยง่าย หากเผลอล่วงเกินเข้าแล้ว ก็จงหนี!”
“เจ้ารู้หรือไม่? เพียงพี่ใหญ่ยื่นขาข้างหนึ่งออกมา ข้าก็หนีไม่พ้นใต้ขาของนางแล้ว แค่นางใช้นิ้วจิ้มข้าทีเดียวก็ฆ่าข้าได้”
จูเอ๋อร์เห็นความน่าสะพรึงกลัวของพี่ใหญ่ตั้งแต่เล็ก จึงมีความยำเกรงต่อยอดฝีมือขั้นหยวนอิงอย่างลึกล้ำ