จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทอดพระเนตรเหล่าขุนนางหลายคนในท้องพระโรงต่างเสนอให้พระราชทานรางวัลใหญ่ มุมพระโอษฐ์พลันยกขึ้นเล็กน้อย ในพระทัยแอบลิงโลด
“กระหม่อมเห็นว่า โอสถและเสบียงที่เซี่ยหมิงหย่วนเคยขอให้ราชสำนักจัดสรรก่อนหน้านี้ บัดนี้นำมาเป็นรางวัลพระราชทานได้พ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมเห็นว่ารางวัลเพียงเท่านี้ยังไม่พอ อย่างไรเสียครั้งนี้ก็เป็นการทวงคืนดินแดนที่เสียไป ทั้งยังสร้างความชอบใหญ่หลวงแก่ราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมเห็นว่า มีเพียงรางวัลใหญ่เท่านั้นจึงจะปลุกขวัญกำลังใจได้พ่ะย่ะค่ะ!”
“อนุมัติ!”
ครานี้ เมื่อเผชิญคำร้องขอของเหล่าขุนนาง จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทรงตอบรับอย่างรวดเร็ว
“ร่างพระราชโองการ มอบรางวัลแก่ผู้ว่าการเมืองซานหยาง ป๋อผู้ภักดีหาญกล้าจางเอ้อร์โก่ว โอสถผสานแก่นทอง 5 เม็ด โอสถสร้างฐาน 500 เม็ด...”
เหล่าขุนนางในท้องพระโรงที่สนิทสนมกับเซี่ยหมิงหย่วนฟังแล้วรู้สึกแปลกพิกลขึ้นทุกที เหตุใดรางวัลจึงตกแก่จางเอ้อร์โก่ว?
“ฝ่าบาท ผู้ที่ทวงคืนดินแดนสองเมืองมิใช่เซี่ยหมิงหย่วนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ขุนนางผู้หนึ่งถามด้วยความตกตะลึง
“แน่นอนว่าไม่ใช่เซี่ยหมิงหย่วน เขาพ่ายแพ้ต่อคมทัพของผู้บำเพ็ญปีศาจครั้งแล้วครั้งเล่า ยังฟื้นฟูพลังต้นกำเนิดจากความพ่ายแพ้ไม่ได้ ในระยะเวลาอันใกล้ย่อมไร้กำลังรบ”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงส่ายพระพักตร์ แทบจะตรัสออกมาตรงๆ ว่าเซี่ยหมิงหย่วนเป็นคนไร้ความสามารถ
“ผู้ทวงคืนดินแดนคือผู้ว่าการเมืองซานหยาง ป๋อผู้ภักดีหาญกล้าจางเอ้อร์โก่ว บุรุษผู้นี้ภักดี กล้าหาญ และอุทิศตนเพื่อแผ่นดิน เป็นเสาหลักของแว่นแคว้น”
“ครั้งนี้ ป๋อผู้ภักดีหาญกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าต่อสู้กับผู้บำเพ็ญปีศาจอย่างดุเดือดนานกว่าสิบวันสิบคืน บาดเจ็บทั่วกายถึง 58 แห่ง กระนั้นยังยืนหยัดสู้จนตัวตาย ไม่ยอมถอยแม้ก้าวเดียว ปฏิญาณว่าจะทวงคืนดินแดนที่เสียไปและเชิดชูบารมีแห่งต้าโจว!”