จูเอ๋อร์กับพี่สาวคนโตนั่งอยู่บนโขดหินริมทะเล พลางเล่าประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
หลังจากนางแบกเอ้อโหลวออกจากที่ของหมอเทวดาแพะในครานั้น นางก็ออกตามหาแพทย์ผู้มีชื่อเสียงไปทั่วทุกแห่ง
นางเดินทางไปหลายที่ พบแพทย์ผู้มีชื่อเสียงมากมาย แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดรักษาบาดแผลของเอ้อโหลวได้
ท้ายที่สุด นางคิดว่าทะเลบูรพากว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ ทั้งยังมีผู้มีความสามารถถือกำเนิดขึ้นมากมาย บางทีอาจหาหนทางรักษาบาดแผลได้
ทว่านางเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่รู้เรื่องใด ทั้งยังไร้ประสบการณ์ ย่อมต้องพบอุปสรรคมากมายเป็นธรรมดา
การพบหยวนเหล่าซานเป็นเพียงครั้งที่เลวร้ายที่สุดครั้งหนึ่งเท่านั้น
“หยวนเหล่าซานคนนั้นเห็นชัด ๆ ว่าหลอกเจ้า หลอกครั้งแรกแล้ว ยังหลอกครั้งที่สองกับครั้งที่สามได้อีก เจ้ายังหลงกลเขาอีกหรือ!”
เหนียงเหนียงอาภรณ์สีรุ้งแค้นหยวนเหล่าซานที่ตายไปแล้วจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทั้งยังรู้สึกว่าจูเอ๋อร์ไม่รู้จักจดจำ บาดแผลแบบเดิมกลับยอมให้เกิดซ้ำหลายครั้ง
“ครั้งที่สองกับครั้งที่สาม ข้าก็เดาได้แล้วว่าเขาอาจกำลังหลอกข้า”
“รู้ว่าเขาหลอกเจ้า แล้วยังหลงกลอีกหรือ?”
เหนียงเหนียงอาภรณ์สีรุ้งใช้นิ้วจิ้มหน้าผากจูเอ๋อร์
“เพราะตอนนั้นข้าหาหนทางรักษาบาดแผลให้เอ้อโหลวไม่พบแล้ว ข้าคิดว่า...หากเป็นเรื่องจริงเล่า อย่างน้อยก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง”
จูเอ๋อร์เบิกตากลมโต มองคลื่นทะเลซัดกระทบโขดหินเป็นระลอกจนแตกกระจาย