ตำนานบำเพ็ญเทพด้วยน้ำเต้าวิเศษ

ตอนที่ 391 เต็มใจด้วยตนเอง

7 นาที· 1.6K คำ

เอ้อโหลวเพิ่งเรียกภูเขาปากอสรพิษออกมาสะกดข่มยอดฝีมือขั้นหยวนอิงคนหนึ่ง พลังเวทในกายก็หมดสิ้น

เคราะห์ดีที่เขายังเก็บน้ำคั้นแก่นหยกไว้ได้หนึ่งขวด ซึ่งอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ เพียงดื่มเข้าไปหนึ่งอึก พลังเวทที่เดิมหมดเกลี้ยงก็ฟื้นคืนมาเกินครึ่ง

น่าเสียดายที่ภายในภูเขาปากอสรพิษมีวานรขาวถูกสะกดข่มอยู่ อีกทั้งยังคอยสูบพลังเวทของเขาอยู่ตลอด จึงยังไม่อาจเรียกออกมารับมือศัตรูได้ในยามนี้

เอ้อโหลวเรียกศาสตราวิเศษดาบใหญ่ที่แย่งชิงมาออกมา ฟาดฟันยอดฝีมือขั้นหยวนอิงที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า

ยอดฝีมือขั้นหยวนอิงเหล่านั้นก็ไม่ธรรมดา ศาสตราวิเศษหลายชิ้นพุ่งเข้าโจมตีสัตว์ยักษ์กับเอ้อโหลว

เอ้อโหลวทำได้เพียงยกศาสตราวิเศษดาบใหญ่ขึ้นเหนือศีรษะ ป้องกันศาสตราวิเศษที่ถาโถมเข้ามา

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเสียใจขึ้นมา หากถูกสัตว์ยักษ์หิ้วไว้ในมือเสียแต่แรกก็คงดีกว่า แม้จะไร้ศักดิ์ศรี แต่ก็ปลอดภัย

ยืนอยู่บนบ่าของสัตว์ยักษ์ แม้ดูน่าเกรงขาม ทว่ากลับต้องโดนทุบตีไปพร้อมกับมัน

ร่างเล็กๆ อย่างเขาจะทนรับการโจมตีได้เหมือนสัตว์ยักษ์ที่ไหนกัน

สัตว์ยักษ์ยังคงคำรามก้อง ใช้กรงเล็บทั้งสองกุมศีรษะแล้วพุ่งชนดะไปเบื้องหน้า

ในสายตาของสัตว์ยักษ์ ขอเพียงศีรษะไม่บาดเจ็บ ไม่ถูกตีจนโง่เง่า ต่อให้ส่วนอื่นของร่างกายถูกทุบตีบ้างก็ยังทนไหว

อย่างไรเสีย สิ่งที่มีค่าที่สุดทั่วร่างของมันก็คือสมองอันชาญฉลาดและใช้งานได้ดี

เป็นเช่นนี้แล้วเอ้อโหลวย่อมลำบากไม่น้อย ยอดฝีมือขั้นหยวนอิงเฒ่าเหล่านั้นก็ช่างเจ้าเล่ห์นัก พากันมุ่งโจมตีเขาทั้งหมด

เขาทำได้เพียงทุ่มกำลังป้องกันสุดชีวิต กลับกลายเป็นโล่เนื้อที่สัตว์ยักษ์แบกไว้บนบ่า พลังเวทในกายถูกสูบจนหมดครั้งแล้วครั้งเล่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป