เอ้อโหลวเพิ่งเรียกภูเขาปากอสรพิษออกมาสะกดข่มยอดฝีมือขั้นหยวนอิงคนหนึ่ง พลังเวทในกายก็หมดสิ้น
เคราะห์ดีที่เขายังเก็บน้ำคั้นแก่นหยกไว้ได้หนึ่งขวด ซึ่งอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ เพียงดื่มเข้าไปหนึ่งอึก พลังเวทที่เดิมหมดเกลี้ยงก็ฟื้นคืนมาเกินครึ่ง
น่าเสียดายที่ภายในภูเขาปากอสรพิษมีวานรขาวถูกสะกดข่มอยู่ อีกทั้งยังคอยสูบพลังเวทของเขาอยู่ตลอด จึงยังไม่อาจเรียกออกมารับมือศัตรูได้ในยามนี้
เอ้อโหลวเรียกศาสตราวิเศษดาบใหญ่ที่แย่งชิงมาออกมา ฟาดฟันยอดฝีมือขั้นหยวนอิงที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า
ยอดฝีมือขั้นหยวนอิงเหล่านั้นก็ไม่ธรรมดา ศาสตราวิเศษหลายชิ้นพุ่งเข้าโจมตีสัตว์ยักษ์กับเอ้อโหลว
เอ้อโหลวทำได้เพียงยกศาสตราวิเศษดาบใหญ่ขึ้นเหนือศีรษะ ป้องกันศาสตราวิเศษที่ถาโถมเข้ามา
ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเสียใจขึ้นมา หากถูกสัตว์ยักษ์หิ้วไว้ในมือเสียแต่แรกก็คงดีกว่า แม้จะไร้ศักดิ์ศรี แต่ก็ปลอดภัย
ยืนอยู่บนบ่าของสัตว์ยักษ์ แม้ดูน่าเกรงขาม ทว่ากลับต้องโดนทุบตีไปพร้อมกับมัน
ร่างเล็กๆ อย่างเขาจะทนรับการโจมตีได้เหมือนสัตว์ยักษ์ที่ไหนกัน
สัตว์ยักษ์ยังคงคำรามก้อง ใช้กรงเล็บทั้งสองกุมศีรษะแล้วพุ่งชนดะไปเบื้องหน้า
ในสายตาของสัตว์ยักษ์ ขอเพียงศีรษะไม่บาดเจ็บ ไม่ถูกตีจนโง่เง่า ต่อให้ส่วนอื่นของร่างกายถูกทุบตีบ้างก็ยังทนไหว
อย่างไรเสีย สิ่งที่มีค่าที่สุดทั่วร่างของมันก็คือสมองอันชาญฉลาดและใช้งานได้ดี
เป็นเช่นนี้แล้วเอ้อโหลวย่อมลำบากไม่น้อย ยอดฝีมือขั้นหยวนอิงเฒ่าเหล่านั้นก็ช่างเจ้าเล่ห์นัก พากันมุ่งโจมตีเขาทั้งหมด
เขาทำได้เพียงทุ่มกำลังป้องกันสุดชีวิต กลับกลายเป็นโล่เนื้อที่สัตว์ยักษ์แบกไว้บนบ่า พลังเวทในกายถูกสูบจนหมดครั้งแล้วครั้งเล่า