บทที่ 393 ย่างไม่สุก
เอ้อโหลวใช้เลื่อยศาสตราวุธจนพังไปสามเล่ม ในที่สุดก็เลื่อยเนื้อชิ้นนั้นออกมาได้ชิ้นเล็ก ๆ
เนื้อชิ้นเล็กบางราวปีกจักจั่น ทว่ากลับเหนียวทนทานอย่างยิ่ง ดึงอย่างไรก็ดึงไม่ขาด หากฟันไม่ดีพอ คงกินไม่ไหวเป็นแน่
เขาออกแรงอยู่นานกว่าจะแบ่งเนื้อชิ้นนั้นออกเป็นสามส่วน คิดจะแบ่งให้ตนเองกับจูเอ๋อร์คนละชิ้น
พอดีซือหม่าอี้ยังอยู่ในเมืองซานหยาง มิได้จากไป จึงตั้งใจให้เขาลองชิมด้วย
“จูเอ๋อร์ ดูนี่สิ วันนี้พวกเราจะย่างเนื้อมังกรกินกัน”
จูเอ๋อร์มองเนื้อสองชิ้นบนจานซึ่งบางราวปีกจักจั่น พลันขยับไปยืนข้างหน้าเอ้อโหลว คอยบังลมบนยอดเขาให้เขา เกรงว่าเนื้อจะถูกลมพัดปลิวไป
“นี่คือเนื้อมังกรหรือ?”
จูเอ๋อร์ใคร่รู้ไม่น้อย มังกรแท้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตในตำนาน นางเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับมันมากมายในเขตทะเลโลหิตมังกร ทว่าความจริงแล้วไม่มีผู้ใดเคยพบเห็น
“อืม! พบในคลังลับของจวนหยวน ไม่น่าจะผิดแน่”
เอ้อโหลวพยักหน้า เพราะเขาเคยกินยาที่หลอมจากไตมังกร กลิ่นอายเช่นนี้คุ้นเคยเป็นอย่างดี
ทั้งสองก่อกองไฟบนยอดเขา แล้วนำเนื้อมังกรสองชิ้นไปย่างข้างกองไฟ
ทว่าแม้จะย่างเนื้อมังกรอยู่นานกว่าครึ่งวัน มันก็ยังดูสดมีชีวิตชีวาไม่ต่างจากตอนเพิ่งหั่นออกมา
หรือว่าไฟจะยังไม่แรงพอ?
เอ้อโหลวเปลี่ยนไปใช้ถ่านวิญญาณ ก่อเพลิงวิญญาณขึ้นอีกกองเพื่อย่างเนื้อ
แต่ถึงจะย่างต่ออยู่อีกนาน เนื้อทั้งสองชิ้นก็ยังดูสดใหม่มีชีวิตชีวา
ช่างน่าอึดอัดใจนัก มังกรแท้ตายไปนานนับหมื่นปีแล้ว เหลือเพียงเนื้อชิ้นเดียว เขากลับยังฟันไม่เข้า เผาก็ไม่สุก