ภายในลานใหญ่ของกองทัพพิทักษ์แผ่นดินหน่วยอักษรเหริน แม่ทัพจี้ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่หนังเสือตัวเดิม
“ท่านแม่ทัพ มีปลาใหญ่ติดเบ็ดแล้วขอรับ”
เฉินอ้วนรายงานแม่ทัพจี้ด้วยความยินดี
“กี่ตัว?”
“ในยามนี้มี 4 ตัวขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพจี้ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ผลงานนี้ทำให้เขาพึงพอใจไม่น้อย
“เรียนท่านแม่ทัพ เดิมทีมีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง 2 คนขอรับ
เพราะเมื่อวานซืนมีคนพบห้องลับแห่งหนึ่งในคลังลับเต๋าเสวียน และพบสมบัติที่ช่วยให้ผู้บำเพ็ญก้าวสู่ขั้นหยวนอิงได้อยู่ภายใน
จากนั้นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง 2 คนก็ได้ยินข่าว รีบเดินทางมาทันที”
เฉินอ้วนรายงานตามจริง กล่าวตามตรง เมื่อรู้ว่ามีสมบัติที่ช่วยให้ก้าวสู่ขั้นหยวนอิงได้ แม้แต่เขายังอดใจหวั่นไหวไม่ได้
“หากข่าวนี้แพร่กระจายต่อไป อาจมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองได้ยินข่าวแล้วตามมาอีก เราจะลงมือจับในยามนี้ หรือรอต่อไปอีกหน่อย?”
“เพื่อมิให้ไหวตัวทันและปล่อยปลาใหญ่หลุดมือ ช่วงสองวันนี้ปลาตัวเล็กหนีไปได้หลายตัวแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพจี้ก็ตกอยู่ในห้วงครุ่นคิดชั่วครู่
หากลงมือตอนนี้ จับผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง 4 คนกับขั้นสร้างรากฐานหลายร้อยคนได้ในคราวเดียว ผลลัพธ์ก็นับว่าดีไม่น้อยแล้ว
แต่ผู้ใดเล่าจะปฏิเสธปลาให้มากกว่าและตัวใหญ่กว่า
ทว่าหากยืดเวลาออกไป ปลาบางตัวก็อาจกินเหยื่อแล้วหนีไป
“เตรียมการให้พร้อม คืนนี้เราจะลงมือพร้อมกัน อย่าปล่อยปลาตัวเล็กตัวน้อยไปแม้แต่ตัวเดียว”
“ผู้บำเพ็ญนอกรีตที่ได้สืบทอดมรดกเหล่านี้ หากปล่อยให้หนีออกไปได้ ย่อมเป็นภัยต่อราชวงศ์ต้าโจว”
“ข้าน้อยรับบัญชา!”
………………
……
เดิมทีเอ้อโหลวเวียนศีรษะตาลายเพราะใช้ญาณมากเกินไป บัดนี้ถูกดูดเลือดไปมากมาย ยิ่งรู้สึกมึนงงกว่าเก่า
เจ้าลูกสุนัขตัวเล็กที่ตีไม่ตายและมีตะไคร่น้ำขึ้นเต็มตัวกัดเอ้อโหลวไว้แน่น การดูดเลือดของเขาแท้จริงแล้วเป็นพิธีแสดงความยอมรับนายโดยสมัครใจ
หลังจากดูดเลือดของเขาจนอิ่มเมื่อครู่ มันก็ยอมรับเขาเป็นนายเสียแล้ว
ดูท่าลูกสุนัขถูกอัดเสียเปล่าแล้ว
มันไม่ยอมบอกเสียแต่แรก แล้วเอ้อโหลวจะรู้ได้อย่างไรว่ามันกำลังจะยอมรับนาย เขายังนึกว่ามันจะจู่โจมตนเสียอีก