จากหมู่บ้านเส่ซีไปถึงตัวเมือง ต้องเดินทางไกล พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ ระหว่างทางพบโจรภูเขาครั้งหนึ่ง ทั้งยังหยุดพักสองหน กว่าจะไปถึงตัวเมืองก็ยามเย็นแล้ว
ในที่สุดเอ้อโหลวก็ได้เห็นตัวเมืองซึ่งเคยได้ยินแต่คำเล่าลือ เขาเบิกตากว้าง มองสำรวจทุกสิ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
นอกตัวเมืองมีกำแพงดินสูงอย่างน้อยหนึ่งจั้งกว่า สูงกว่ากำแพงลานบ้านของหวงเหลาไฉมากนัก
ตัวเมืองยิ่งใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก
เมื่อมองข้ามกำแพงเมืองไป เขาเห็นอาคารสูงหลายหลังในเมือง แต่ละหลังสูงอย่างน้อยห้าหกชั้น
เอ้อโหลวเพิ่งรู้ว่าบ้านเรือนสามารถสร้างให้สูงเพียงนี้ ทั้งยังสร้างได้ประณีตงดงามถึงเพียงนี้
ประตูเมืองกว้างอย่างน้อยสองสามจั้ง ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่
ยังมีคนอีกมากมายเช่นพวกเขา เข็นรถล้อเดียวมาจ่ายภาษี
หลังจากทุกคนเข้าเมืองมาได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นขอทานกลุ่มหนึ่งซึ่งแต่งกายขาดรุ่งริ่งพุ่งเข้ามาหา ทำเอาเอ้อโหลวสะดุ้งโหยง
“ไสหัวไป!”
หลายฝูกับอากุ้ยตวาดด่าไปพลาง ใช้กิ่งไม้ในมือฟาดไล่ไปพลาง จึงขับไล่ขอทานเหล่านั้นไปได้
“ขอทานพวกนี้รังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่ง ชอบรังแกชาวบ้านที่เพิ่งเข้ามาในเมืองเป็นครั้งแรก”
“หลายฝู พวกเราไปพักที่เดิมสักคืนเถิด พรุ่งนี้เช้าค่อยไปที่ว่าการอำเภอ”
หวงเหลาไฉให้หลายฝูเดินนำ ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปตามถนนปูแผ่นหินเขียว
สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวง ทั้งร้านตัดเสื้อ ร้านขนมหวานและขนมอบ ร้านซาลาเปา ร้านขายของจิปาถะ...
เอ้อโหลวเพิ่งเคยเห็นร้านรวงหลากสีสันมากมายเช่นนี้ รู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง ถึงกับเดินไม่เป็น
เมื่อผ่านประตูไม้ที่แง้มไว้บานหนึ่ง เขาก็ชะโงกหน้าอยากดูว่าข้างในขายอะไร
แต่กลับเห็นสตรีนางหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน อายุไล่เลี่ยกับท่านอาสะใภ้ ทว่าสวมเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด ทาปากแดงสดราวกับเพิ่งดื่มเลือดมา
“น้องชาย... เข้ามาสนุกข้างในสิ!”
สตรีนางนั้นกล่าวพลางเอื้อมมือจะดึงเอ้อโหลว เขาตกใจจึงเร่งฝีเท้าเดินหนี
“ขอบคุณท่านน้า ไว้คราวหน้าข้าค่อยมา!”
เอ้อโหลวหน้าแดงก่ำ ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วก็เดินจากไป
ท่านน้าในตัวเมืองช่างมีน้ำใจนัก ทั้งที่ไม่รู้จักกัน ยังเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้นถึงเพียงนี้