เอ้อโหลวกลับถึงภูเขาปากอสรพิษ ก็เริ่มเตรียมตัวออกเดินทางไกล
ก่อนอื่น เขาขนหินกับพงหนามมาปิดทางเล็ก ๆ บนภูเขาปากอสรพิษ ซึ่งเดิมก็เดินลำบากอยู่แล้วให้ยิ่งยากแก่การสัญจรขึ้นไปอีก
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังต้องอาศัยเชือกจึงจะขึ้นลงภูเขาปากอสรพิษได้
เขาเก็บข้าวของมีค่าอย่างจอบ มีดฟืน และหม้อเหล็กบนภูเขาใส่น้ำเต้าจนหมด
ถือโอกาสตรวจนับข้าวเปลือกกับเหรียญทองแดงในน้ำเต้าด้วย
ยามนี้ในน้ำเต้าของเขามีข้าวเปลือกสะสมอยู่กว่าหนึ่งร้อยห้าสิบสือ และยาเพิ่มกำลังหนึ่งโต่ว
ทว่าสิ่งที่เขาต้องการเร่งด่วนที่สุดอย่างเงินทองกลับมีน้อยนิด ทรัพย์สินทั้งหมดรวมกันยังมีเงินไม่ถึงห้าก้วน
ตามราคาตลาดในยามนี้ ที่ดินหนึ่งหมู่ขายได้ยี่สิบก้วน เฉพาะที่นาสามหมู่ซึ่งเขาทำนาอยู่ อย่างน้อยก็มีมูลค่าถึงหกสิบก้วน
ยิ่งไปกว่านั้น หวงเหลาไฉยังไม่แน่ว่าจะยอมขายหรือไม่
เอ้อโหลวคิดว่าคราวนี้จะหาโอกาสเอ่ยกับหวงเหลาไฉสักหน่อย ว่าเขาจะยอมขายที่ดินผืนนี้บนภูเขาปากอสรพิษให้ตนได้หรือไม่
อย่างไรเสียแถบนี้ก็มีแต่หิน ทางบนเขายิ่งเดินยิ่งลำบาก ทั้งยังรดน้ำไม่สะดวก
สำหรับผู้อื่น ที่ดินบนภูเขาปากอสรพิษอาจไม่มีค่ามากนัก แต่สำหรับเอ้อโหลวกลับเหมาะสมที่สุด
หวังเพียงว่าเข้าเมืองคราวนี้จะพบคนรู้จักของดี ขายยาเพิ่มกำลังได้ราคางาม จะได้มีเงินซื้อที่ดิน
เพื่อเตรียมตัวเข้าเมืองคราวนี้ เอ้อโหลวถอดเสื้อผ้าป่านเนื้อบางเพียงชุดเดียวที่มีติดตัวไปซักตั้งแต่วันก่อน
เขาใช้เข็มกับด้ายเย็บส่วนที่ปริบริเวณปลายแขนเสื้อและใต้รักแร้อย่างประณีต
จากนั้นยังกระโดดลงไปอาบน้ำเย็นในลำธารอสรพิษ ขัดโคลนตามตัวจนสะอาดเอี่ยม
แล้วหวีผมให้เรียบร้อย สวมรองเท้าฟางคู่ใหม่เอี่ยม ทั่วทั้งร่างดูมีชีวิตชีวาสดใส หล่อเหลาไม่ต่างจากเจ้าบ่าว
ยามเอ้อโหลวแบกข้าวเปลือกห้าโต่วไปส่งค่าเช่าที่บ้านหวงเหลาไฉ เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของบุตรสาวคนรองหวงเหลาไฉสว่างวาบขึ้นเมื่อมองมา