บทที่ 306 ซ่อนเร้น
เอ้อโหลวคืนสู่เมืองซานหยางอย่างเอิกเกริก ด้วยรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตนและขี่ห่านตัวใหญ่เหินฟ้ากลับมา
เมื่อเห็นห่านขาวตัวใหญ่บินผ่านท้องฟ้า ชาวเมืองซานหยางที่แต่เดิมหวาดหวั่นไม่เป็นสุขก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
“ขุนนางจางผู้เที่ยงธรรมกลับมาแล้ว!”
“ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม!”
เมื่อชาวเมืองเห็นเขา พวกเขาก็ยังคงคุกเข่าลงกับพื้นและโขกศีรษะ เรียกขานท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมตามความเคยชิน
เอ้อโหลวรู้สึกว่าตนคงมีชะตาผูกพันกับคำว่าเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม ไม่ว่าจะไปที่ใด ผู้คนก็พากันมองว่าเขาเป็นเช่นนั้น
แม้กระทั่งตอนปลอมตัวเป็นแม่ทัพลา ผู้บำเพ็ญปีศาจ ก็ยังหนีไม่พ้นรัศมีของท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม
เอ้อโหลวเหินฟ้ากลับเมืองอย่างวางท่า ทว่าแท้จริงแล้วเขาแผ่ญาณออกไปจนสุดกำลัง คอยระแวดระวังอยู่ในเงามืด เพราะกลัวว่าจะมีมือสังหารลอบเข้ามาฟันเขาโดยไม่ให้รู้ตัว
เขาเคยพัวพันกับมือสังหารชุดดำเหล่านี้มาหลายครั้ง จึงรู้ดีว่าพวกมันรับมือได้ยากเพียงใด
ในโลกบำเพ็ญเซียนมักมีเคล็ดวิชาหรือของวิเศษที่หลบเลี่ยงญาณได้อยู่เสมอ อย่างเช่นเส้นไหมของเขา
เพียงเผลอผ่อนคลายเล็กน้อย พวกมันก็อาจโผล่มาจากจุดที่คาดไม่ถึง แล้วลงมือฟันให้ถึงตาย
ข่าวผู้ว่าการจางกลับมาแพร่ไปทั่วเมืองซานหยางอย่างรวดเร็ว
“นายท่าน! เหตุใดท่านจึงกลับมา?”
หวงเหลาไฉทั้งตกใจทั้งยินดีในวินาทีที่เห็นเอ้อโหลว
ที่ยินดีเพราะเอ้อโหลวกลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็มีหลักให้พึ่งพา
ที่ตกใจก็เพราะการกลับมาของเอ้อโหลวในยามนี้อันตรายยิ่ง
เพราะเขาร่วมมือกับชายชุดดำลึกลับคนนั้น จึงรู้แล้วว่าเป้าหมายของมือสังหารเหล่านั้นคือบีบให้เอ้อโหลวปรากฏตัว