นอกเรือนหลังเล็กที่มือสังหารซ่อนตัวอยู่ เอ้อโหลวยืนกำใบชาแห้งสีเขียวไว้ในมือ หยิบใส่ปากทีละใบแล้วเคี้ยวช้า ๆ
ใบชาเหล่านี้คือชาวิญญาณภูเขาอวิ๋นอู้ซานที่ได้มาจากเถ้าแก่ร้านเก่าในนครชิงโจว
ชาชนิดนี้มีประโยชน์ต่อญาณอยู่บ้าง โดยเฉพาะช่วยบรรเทาความอ่อนล้าของญาณได้ผลดีไม่น้อย
คราวก่อนเขาแลกชาวิญญาณสองเหลี่ยงนี้มาจากเถ้าแก่ร้านเก่า ก็ยังตัดใจดื่มไม่ลง เก็บสะสมเรื่อยมาจนถึงบัดนี้
หลายวันมานี้เขาใช้ญาณอยู่ตลอด จนญาณใกล้จะเหือดแห้งเต็มที
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน หากญาณหมดสิ้นลง ก็ไม่ต่างจากคนตาบอด
ยามนี้ไม่มีทางชงชา เขาจึงเคี้ยวใบชาแห้งจนละเอียดแล้วกลืนลงไป รสชาติขมฝาด ไม่ชวนกินนัก
ทว่าสิ่งนี้เมื่อเข้าสู่ท้องและถูกหลอมแปร ก็กลายเป็นพลังอันอ่อนโยนสายหนึ่ง ค่อย ๆ หล่อเลี้ยงญาณ
ทำให้ญาณของเขายังคงประคองอยู่ได้ แม้จะถูกใช้ไปเรื่อย ๆ
เอ้อโหลวเฝ้าซุ่มอยู่นอกเรือนมาสี่วันแล้ว มีมือสังหารกลับมายังรังแห่งนี้เพียงสองคน
เขาตัดสินใจเฝ้าต่อไปจนถึงคืนนี้ ต่อให้มือสังหารที่เหลือไม่กลับมา ก็ต้องลงมือปิดล้อมแล้ว
เพราะญาณของเขาทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ
ขณะที่กำลังจะลงมือ จู่ ๆ พุ่มหญ้าด้านนอกเรือนก็ไหววูบ
รอยไหวกระเพื่อมของพุ่มหญ้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจนถึงภายในเรือนเล็ก เงาร่างคนผู้หนึ่งในเสื้อคลุมดำจึงเผยตัวออกมาในที่สุด