ทางเอ้อโหลวนั้น นับแต่เก็บทหารผู้บำเพ็ญปีศาจมาได้ถึง 4,000 นาย เขาก็จัดพวกผู้บำเพ็ญปีศาจเหล่านี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพตน
ทว่าทหารปีศาจเหล่านี้ถูกกระแสความคิดบิดเบือนชักนำมาตั้งแต่หลายปีก่อน จึงสูญสิ้นความห้าวหาญไปนานแล้ว
พวกเขากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เอาตัวรอดยิ่งกว่าใคร ในสนามรบเอาแต่คิดหาทางฉวยโอกาส ไม่อยากสละชีวิต แต่กลับอยากเสวยผลแห่งชัยชนะ
หากในกองทัพมีคนฉลาดแกมโกงเช่นนี้เพียงหนึ่งหรือสองคน ยังพอปะปนอยู่ได้ สุดท้ายก็อาจได้เสวยผลแห่งชัยชนะจริง ๆ
บัดนี้ทั้งกองทัพกลับกลายเป็นเช่นนี้ ไม่มีคนโง่สักคน ใครก็อย่าหวังเอาเปรียบผู้อื่น ผลลัพธ์สุดท้ายคือพ่ายแพ้ทุกศึก
หลังเอ้อโหลวจัดระเบียบคนเหล่านี้ใหม่แล้ว เขาก็ย้ำกฎทัพอย่างเข้มงวดหลายครั้ง
ทว่าคนเหล่านี้เพียงทำตามต่อหน้า ความคิดและความเข้าใจของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว ยากจะปรับแก้ให้กลับมาเป็นเช่นเดิม
เขาจึงเดินตรวจตราค่ายทหารอย่างเงียบเชียบทุกวัน คอยหาโอกาสสร้างบารมี
วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินเล่นไปทั่วค่าย ก็ได้ยินผู้บำเพ็ญปีศาจหลายคนรวมกลุ่มพูดคุยกัน
“ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ คนที่พุ่งเข้าไปแนวหน้าสุดยามต่อสู้ล้วนเป็นคนโง่”
“ตราบใดที่ยังรักษาชีวิตไว้ได้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไร้ฟืนเผา ขอเพียงมีชีวิตรอดจนถึงที่สุด จึงจะได้เสวยผลแห่งชัยชนะ ส่วนคนที่ตายไปก็เป็นเพียงเหยื่อสังเวย”
“ยามบุกสังหารในสนามรบ ต่อให้เจ้าช้ากว่าสหายร่วมทัพเพียงเล็กน้อย โอกาสรอดชีวิตก็เพิ่มขึ้นมากแล้ว...”
ให้ตายเถิด เอ้อโหลวกำลังกลุ้มใจที่หาเป้าหมายไว้สร้างบารมีไม่ได้อยู่พอดี กลับมีคนเดินมาส่งถึงที่
บังอาจพูดคุยวิธีฉวยโอกาสเอาชีวิตรอดต่อหน้าต่อตาเขา!
“บังอาจ! พวกเจ้ากล้าบ่อนทำลายขวัญทหารหรือ!”
เอ้อโหลวตวาดลั่น สั่งให้ลูกน้องจับผู้บำเพ็ญปีศาจเหล่านั้นมัดไว้