ยามปกติเอาแต่ใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่น ครั้นถูกทหารกองทัพพิทักษ์แผ่นดินคุมตัวไป นายอำเภอกลับขาสั่นราวกับร่อนด้วยตะแกรง ถึงขั้นปัสสาวะราดกางเกง
เอ้อโหลวอ่านเรื่องราวของกองทัพพิทักษ์แผ่นดินจากตำรามาหลายครั้งแล้ว คราวนี้ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง สมคำเล่าลือโดยแท้
ชายร่างกำยำที่จี้ชางเรียกว่าเฉินเจ้าพุง ก่อนจากไปยังมีน้ำใจทิ้งทหารสองกองไว้ คอยคุ้มกันความปลอดภัยของจี้ชาง
ทว่าทหารสองกองนี้ไม่กล้ารบกวนจี้ชาง จึงได้แต่ไปตั้งค่ายอยู่ห่าง ๆ
ศึกใหญ่ระหว่างกองกำลังใต้บังคับบัญชาของเอ้อโหลวกับกองทัพกบฏครั้งนี้ ทางภูเขาปากอสรพิษเองก็มีคนตายไปมากมาย
กองกำลังที่มีทั้งหมดกว่าสามพันคน ก่อนหน้านี้เคยกวาดล้างทั่วทั้งอำเภออันชางโดยแทบไม่มีใครล้มตาย
แต่ศึกใหญ่ครานี้กลับมีผู้เสียชีวิตหลายร้อยคน บาดเจ็บกว่าพันคน ส่วนคนที่เหลือต่างก็มีบาดแผลติดตัวไม่มากก็น้อย
ห่านตัวใหญ่ 42 ตัว เหลือเพียง 8 ตัว
เมื่อเรื่องทางนี้คลี่คลายลงชั่วคราว เอ้อโหลวก็นำห่านตัวใหญ่บินขึ้นภูเขาปากอสรพิษทันที
ห่านตัวใหญ่ที่เหลืออยู่ต่างก็ได้รับบาดเจ็บ ถึงเวลาต้องให้พวกมันพักผ่อนแล้ว
เมื่อมาถึงยอดเขา สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ คราวนี้อวี่ซานกลับไม่ได้หนีไปไหน
ยามนี้อวี่ซานกำลังนั่งอยู่บนก้อนหิน ใช้ฟางบิดเป็นเชือก
“นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาอย่างปลอดภัย ข้ามองอยู่บนเขา ใจคอไม่ดีแทนนายท่านแทบแย่”
“นายท่านดูสิ ข้าใช้ฟางบิดเชือกเส้นยาว เอาไว้ตากเสื้อผ้า”
อวี่ซานหยิบเชือกฟางในมือขึ้นมาให้เอ้อโหลวดู
“เฮ้อ ไม่เลว เพียงแต่เชือกเส้นนี้ใช้ตากผ้ายังหนาไปหน่อย ทั้งยังยาวเกินไปด้วย”