เอ้อโหลวเชิญเซี่ยชิงซานเข้ามาในห้อง แล้วยกน้ำชามาต้อนรับ หลังจากทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักใหญ่จึงได้รู้ว่า ติงเหล่ามารหายตัวไปแล้ว
หลังออกจากการปิดด่าน ติงเหล่ามารก็เริ่มเข่นฆ่าผู้คนไปทั่วบริเวณรอบอำเภออันชาง
เดิมทีหลังเหตุวุ่นวายครั้งก่อน สถานที่แห่งนี้ก็แทบไม่มีผู้คนอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัด
ระหว่างที่เซี่ยชิงซานเหาะมาตลอดทาง แทบไม่เห็นคนเป็นเลยสักคน
ครั้งสุดท้ายที่ติงเหล่ามารปรากฏตัวคือที่เมืองซานหยาง หลังจากหลอมประชากรทั่วทั้งเมืองแล้ว มารเฒ่าก็หายตัวไป
ทั่วทั้งเมืองซานหยางเหลือผู้รอดชีวิตเพียงผู้ว่าการเซี่ยคนเดียว เขาถูกโลหิตอำมหิตรุกรานจนบัดนี้ยังเหม่อลอยปัญญาเลอะเลือน จึงถูกส่งกลับไปพักฟื้นที่ตระกูล
เอ้อโหลวอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ผู้ว่าการเซี่ยเฒ่าผู้นี้ช่างมีโชคชะตาดีนัก คนทั้งเมืองตายหมดแล้ว มีเพียงเขาที่ไม่ตาย
“เฮ้อ! แคว้นชิงในยามนี้มีทั้งศึกนอกและศึกในจริง ๆ”
“ศึกชายแดนกับแคว้นหมื่นปีศาจก็ไม่เป็นผลดี ภายในยังมีมารร้ายก่อความวุ่นวายอีก”
เซี่ยชิงซานกล่าวถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยบ้านเมือง
เอ้อโหลวไม่ได้รับคำ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตนก่อขึ้น เขาเป็นเพียงชาวนาคนหนึ่ง
เรื่องใหญ่ระดับบ้านเมืองเช่นนี้ ย่อมต้องปล่อยให้พวกเสพเนื้อสัตว์เหล่านั้นเป็นกังวล
เมื่อเห็นเอ้อโหลวไม่รับคำ ทั้งยังไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นรับผิดชอบด้วยตนเอง เซี่ยชิงซานก็ผิดหวังอยู่บ้าง คนหนุ่มไร้เลือดรักชาติแม้แต่น้อย เขาจึงได้แต่กล่าวต่อ
“ตูเว่ยจาง ท่านเป็นขุนนางแห่งราชสำนัก เป็นตูเว่ยเกษตรที่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทรงแต่งตั้ง ในยามบ้านเมืองเผชิญวิกฤตและกำลังต้องการคน ย่อมต้องอาศัยเสาหลักเช่นท่านลุกขึ้นยืนหยัด”
“คลื่นลมถาโถมกลางมหาสมุทร จึงเผยให้เห็นวีรบุรุษตัวจริง ผู้ใต้บังคับบัญชาของตูเว่ยจางมีขุนพลเก่งกล้ามากมาย บัดนี้เป็นโอกาสอันดีที่จะสร้างผลงานและชื่อเสียง”
เซี่ยชิงซานกล่าวจบก็จ้องเอ้อโหลว รอให้เขาตอบกลับ
เอ้อโหลวเผยสีหน้าลำบากใจ เขาสงสัยว่าชายชราผู้นี้คิดหลอกให้ตนไปเป็นเหยื่อล่อ
ครั้งก่อนเขาเคยเป็นเหยื่อล่อมาแล้ว ความรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ไม่อยากเป็นครั้งที่สอง