อสูรยักษ์ยิ่งพบคู่ต่อสู้แข็งแกร่งก็ยิ่งแข็งแกร่ง ขอเพียงทนรับหมัดของคนหลายคนไหว ก็สามารถต่อกรกับศัตรูตัวฉกาจหลายคนพร้อมกันได้
ยามนี้อสูรยักษ์กำลังตรึงยอดฝีมือขั้นหยวนอิงสามคนไว้ เอ้อโหลวจึงฉวยโอกาสว่าง เดินเที่ยวไปทั่วจวนหยวนอย่างสบายอารมณ์
เดินไปเดินมา เขาก็มาถึงหน้าห้องฝึกตนของประมุขจวนหยวน
ประมุขผู้นี้หาใช่คนพิถีพิถันไม่ เมื่อครู่รีบร้อนออกจากบ้าน ถึงกับไม่ปิดประตูห้องฝึกตน
เอ้อโหลวจึงก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเล
ภายในห้องฝึกตนก็รกไม่ต่างกัน ข้าวของหลายอย่างวางระเกะระกะไปหมด
ผนังด้านหนึ่งแขวนศาสตราวุธหลากชนิดเต็มทั้งผืน ดูแล้วคุณภาพไม่เลว เพียงแต่จัดวางสับสนเหลือเกิน
เอ้อโหลวเก็บศาสตราวุธที่กองระเกะระกะเหล่านั้นใส่น้ำเต้าวิเศษจนหมด ผนังจึงว่างสะอาด ดูเป็นระเบียบขึ้นมาก
จากนั้น เขาก็เก็บหีบหนังสือที่วางระเกะระกะบนชั้น รวมถึงขวดยาโอสถหลายใบ และชั้นหนังสือทั้งชั้นเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ
หลังจากลงมือจัดการอยู่พักหนึ่ง ห้องฝึกตนก็ว่างเปล่า กว้างขวางและเป็นระเบียบเรียบร้อย
เมื่อวานรขาวผู้นั้นกลับมาถึงห้องฝึกตน เห็นห้องสะอาดเช่นนี้ คงต้องขอบคุณเขาเป็นแน่!
เอ้อโหลวยืนอยู่กลางห้องฝึกตนอันว่างเปล่า ปลดปล่อยญาณออกค้นหาอย่างละเอียด
จากข่าวที่เค้นถามมา จวนหยวนยังมีคลังลับอีกแห่ง ทางเข้าอยู่ในห้องฝึกตนนี้เอง
เขาปลดปล่อยญาณค้นหาไปทีละนิ้ว ในที่สุดก็เดินมาหยุดตรงแผ่นพื้นแผ่นหนึ่ง ก่อนย่อตัวลงแล้วกดฝ่ามือลงเบา ๆ
“กึก ๆ...”
พื้นค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นทางเข้าอันคับแคบสายหนึ่ง
เอ้อโหลวย่อตัวตรงปากทาง ใช้ญาณตรวจดูภายใน ดูเหมือนจะปลอดภัยดี
ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่กล้ากระโดดลงไปตรง ๆ จึงหยิบหุ่นเชิดออกมาตัวหนึ่ง คิดจะให้มันลงไปตรวจทางก่อน
ขณะที่กำลังจะโยนหุ่นเชิดในมือลงไป เขากลับรู้สึกเสียดายขึ้นมา หากด้านล่างมีกลไกกับดัก ก็เท่ากับต้องเสียหุ่นเชิดไปหนึ่งตัว
หุ่นเชิดที่ราคาถูกที่สุดในมือเขา หากนำไปขายในตลาดมืดก็ยังขายได้ถึง 10,000 ศิลาวิญญาณ
เอ้อโหลวเก็บหุ่นเชิดกลับเข้าไปโดยไม่ลังเล แล้วอุ้มเสี่ยวเฮยไว้ตรงหน้า ก่อนโยนมันเข้าไปในทางเดิน
“โฮ่ง ๆ ๆ...”
เสี่ยวเฮยไม่พอใจกับการกระทำของเอ้อโหลว หันกลับมาเห่าใส่เขาเป็นชุด