เอ้อโหลวเก็บขาทั้งสองข้างของจูเอ๋อร์ใส่ลงในน้ำเต้าวิเศษ จากนั้นกวาดตามองไปรอบห้อง พบว่ายังมีของมีค่าชิ้นเล็กชิ้นน้อยอีกหลายอย่าง จึงเก็บใส่น้ำเต้าวิเศษแล้วนำไปด้วยทั้งหมด
เมื่อออกมาจากห้องของหยวนเหล่าซาน ภายในห้องก็ว่างเปล่าไม่เหลือสิ่งใด
พอออกจากห้องว่าง เอ้อโหลวก็เดินทอดน่องไปทั่วจวนหยวนอย่างไม่เกรงกลัว
ในเมื่อมาแล้ว จะกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร จวนหยวนติดค้างจูเอ๋อร์อยู่ ย่อมต้องเก็บดอกเบี้ยกลับไปบ้าง
น่าแปลกนัก เขาเดินไปตามใจ ไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็มาอยู่หน้าคลังของจวนหยวนเสียแล้ว บางทีนี่อาจเป็นพรสวรรค์ก็ได้
หน้าคลังมีคนเฝ้าอยู่ เป็นวานรชราขั้นสร้างรากฐานผู้พักอาศัยอยู่ตรงนั้น
“ท่านสาม! ท่านสาม...”
“หากไม่มีป้ายคำสั่งของประมุขตระกูล เจ้าบุกเข้าไปไม่ได้”
วานรชราขั้นสร้างรากฐานผู้นั้นยังคิดจะเข้ามาขวาง เอ้อโหลวจึงคว้าคอเขาไว้ ญาณอันแข็งแกร่งสายหนึ่งเข้าปกคลุมร่างอีกฝ่าย
“อยากเห็นขั้นแก่นทองขนาดเท่าไข่เป็ดหรือไม่?”
“จงอยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ เสีย เรื่องประมุขตระกูล ข้าจะไปรายงานเอง ไยต้องให้เจ้าพูดมาก”
เอ้อโหลวโยนวานรชราไปไว้ตรงมุมกำแพงอย่างไม่ใส่ใจ อีกฝ่ายตกใจจนตัวสั่นงันงก ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
หยวนเหล่าซานอาศัยพรสวรรค์อันดีของตนวางอำนาจจนเคยชิน
อย่าว่าแต่ผู้ที่มีฝีมือไม่ถึงขั้น ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่มีฝีมือใกล้เคียงกันก็ยังต้องยอมให้เขา
อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ที่มีโอกาสบรรลุขั้นหยวนอิงในอนาคต หากเลี่ยงการล่วงเกินได้ก็ควรเลี่ยงให้มากที่สุด
คลังยังมีค่ายกลป้องกันอีกชั้น เอ้อโหลวจึงค้นตัววานรชราอีกครั้ง แล้วพบป้ายคำสั่งแผ่นหนึ่ง