ตำนานบำเพ็ญเทพด้วยน้ำเต้าวิเศษ

ตอนที่ 134 ป้ายไม้

9 นาที· 2K คำ

เอ้อโหลวขี่ห่านตัวใหญ่บินออกจากภูเขาปากอสรพิษ บัดนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ท้องทุ่งทั่วทั้งผืนเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม

ปีนี้เป็นปีแรกหลังภัยพิบัติที่เก็บเกี่ยวได้ผลอุดมสมบูรณ์ หลายพื้นที่เริ่มลงมือเก็บเกี่ยวธัญพืชกันแล้ว

พอนึกถึงธัญพืชที่เก็บเกี่ยวได้ในปีนี้ ต่อให้ยัดใส่ยุ้งฉางทุกแห่งจนเต็ม ก็ยังเก็บไม่หมด

เขาคิดจะนำธัญพืชไปหลอมเป็นยาเม็ดเดินทัพไว้ส่วนหนึ่ง จะได้เก็บรักษาไว้ได้นาน

คราวก่อนตอนอยู่ในเมืองจวิ้น เขาพบว่าทางการกำลังรับซื้อยาเม็ดเดินทัพจากชาวบ้าน เพื่อนำไปสนับสนุนชายแดน

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาที่ทางการเสนอให้ยังเป็นสมุนไพรวิญญาณหรือโอสถ

ยาเม็ดเดินทัพหลอมจากธัญพืชธรรมดา ธัญพืชสามโต่วหลอมเป็นยาเม็ดได้หนึ่งเม็ด

กินยาเม็ดเดินทัพหนึ่งเม็ด เทียบเท่ากับกินข้าวหนึ่งโต่ว

ราคาทั่วไปอยู่ที่เม็ดละสองตำลึงเงิน

เมื่อคำนวณดูเผิน ๆ แล้วยังไม่คุ้มเท่ากินธัญพืชโดยตรง ซ้ำยังขาดทุนเสียด้วยซ้ำ

ทว่ายาเม็ดเดินทัพมีขนาดเล็ก พกพาสะดวก ข้อดีนี้ชดเชยต้นทุนที่สูญเสียไปในขั้นตอนการหลอมได้อย่างหมดจด

เพราะหากใช้แรงงานคนหรือสัตว์ขนธัญพืชหนึ่งสือจากพื้นที่ตอนในไปยังชายแดน

ธัญพืชที่คนและสัตว์ต้องกินระหว่างทางอาจมีจำนวนมากถึงหนึ่งหรือสองสือ

เมื่อรวมต้นทุนแรงงาน เวลา และการเก็บรักษาแล้ว กลับมีต้นทุนสูงกว่าเสียอีก

บางทีเพื่อให้สะดวกต่อการหลอมและรับซื้อยาเม็ดเดินทัพ ทางการจึงเปิดเผยวิธีหลอมยาเม็ดเดินทัพแก่สาธารณะ

ขอเพียงมีพลังบำเพ็ญอยู่บ้าง ใช้หม้อเหล็กร้อยหลอมใบหนึ่งก็หลอมได้แล้ว

หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง เขาคิดจะให้ลูกน้องไม่กี่คนที่มีขั้นฝึกลมปราณเริ่มหลอมยาเม็ดเดินทัพด้วย

เอ้อโหลวนั่งอยู่บนหลังห่าน บินวนไปมารอบภูเขาปากอสรพิษของตนครั้งแล้วครั้งเล่า

ช่วงนี้ผู้บำเพ็ญลัทธินอกรีตต่างหมายตาเขา อยากชิงโอสถสร้างฐานไปจากเขา จนเขาหวาดผวา ไม่กล้าโผล่หัวออกมาในแต่ละวัน

วันนี้ที่บินออกมาอย่างเอิกเกริก ก็เพื่อล่อผู้บำเพ็ญลัทธินอกรีตสักสองสามคนออกมา แล้วเอาไปเป็นอาหารงูใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป