“ขอแสดงความยินดีกับน้องจางที่สอบได้จวี่เหริน!”
ภายในที่ว่าการเมืองซานหยาง หยางเถี่ยประสานมือแสดงความยินดีกับเอ้อโหลว
“ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่หยางที่ช่วยจัดการธุระให้”
หลังผ่านการสอบสองครั้ง ตั้งแต่บู๊ซิ่วไฉจนถึงการสอบคัดเลือกขุนนางฝ่ายบู๊
เอ้อโหลวรู้ดีว่า หากครั้งนี้ไม่ได้หยางเถี่ยช่วยเหลือ อย่าว่าแต่สอบได้ตำแหน่งขุนนางฝ่ายบู๊เลย แค่ด่านสมัครสอบก็อาจผ่านไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
“นี่คือศิลาวิญญาณของเจ้า ลองนับดู”
หยางเถี่ยพูดพลางหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งส่งให้เอ้อโหลว ภายในบรรจุศิลาวิญญาณ 15 ก้อน
ที่แท้เขายอมสละตำแหน่งอันดับสี่ที่ควรเป็นของตน แล้วขายตำแหน่งนั้นไปในราคา 15 ศิลาวิญญาณ
เพื่อศิลาวิญญาณเหล่านี้ เขาต้องแบกรับคำครหามากมาย ทั้งยังได้ฉายาผู้บำเพ็ญตนไตพร่องมาด้วย
เอ้อโหลวรับกล่องไม้มา หยิบศิลาวิญญาณออกมาสามก้อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเพิ่มอีกสองก้อน
แม้จะรู้สึกเสียดายศิลาวิญญาณอยู่บ้าง แต่เขาก็ยื่นห้าก้อนในมือไปตรงหน้าหยางเถี่ย
“พี่หยาง ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้า ศิลาวิญญาณเหล่านี้เชิญรับไว้เถิด”
หยางเถี่ยพยักหน้าเล็กน้อย เอื้อมมือรับศิลาวิญญาณไปทันที แล้วเก็บลงในถุงใบเล็กขนาดเท่าฝ่าม้าที่เหน็บไว้ตรงเอว
“ไม่เลว เข้าใจได้รวดเร็ว”
หยางเถี่ยเก็บศิลาวิญญาณ สีหน้าฉายแววพอใจราวกับเห็นศิษย์ที่สั่งสอนได้
“ข้าไม่ได้ขาดศิลาวิญญาณห้าก้อนนี้หรอก วันนี้ถือโอกาสสอนเจ้าอีกเรื่อง
ภายหน้าไม่ว่าใครจะมาขอให้เจ้าช่วยจัดการธุระ ผลประโยชน์ที่สมควรรับ เจ้ารับให้มากได้ แต่ห้ามรับให้น้อยเด็ดขาด”
“เพราะเหตุใด?”
เอ้อโหลวมีสีหน้าไม่เข้าใจ เขามีที่นาหลายแสนหมู่ ทั้งยังมีภูเขาปากอสรพิษกับน้ำเต้าวิเศษอยู่ใบหนึ่ง
นอกเหนือจากทรัพย์สินที่ควรเป็นของตน เขาไม่อยากรีดเลือดรีดเนื้อจากชาวบ้านธรรมดาเลย ไม่เห็นจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่เข้าใจ”
หยางเถี่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวต่อ
“หากเจ้าคิดว่าผลประโยชน์น้อยเกินไปจนดูแคลน ต่อให้รับมาแล้วปล่อยให้เน่าเสียหรือโยนทิ้ง ผลประโยชน์ที่สมควรรับก็ต้องรับ ห้ามทำลายธรรมเนียม
เดิมทีทุกคนต่างรับผลประโยชน์ร่วมกัน อยู่ดีกินดี หากมีเพียงเจ้าคนเดียวที่ไม่รับผลประโยชน์เลย หรือรับน้อยกว่าคนอื่น”