ศีรษะโชกเลือดของหูอาฮวาถูกแขวนไว้ตรงประตูเมือง ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างอดเหลือบมองสักหนึ่งสองครั้งไม่ได้ ส่วนคนขวัญอ่อนยิ่งถูกทำให้หวาดผวาจนใจสั่น
ทว่าศีรษะนี้ส่งผลต่อผู้คนแต่ละกลุ่มแตกต่างกัน
สำหรับชาวเมืองและพ่อค้าที่เดินทางผ่านไปมา นี่คือหลักประกันอันมั่นคงยิ่ง
ทำให้ทุกคนรู้ว่า หากเจ้าหน้าที่หรือมือปราบคนใดกล้ารังแกพวกเขา ก็ยังมีท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมคอยให้ความเป็นธรรม
นี่ต่างหากคือรากฐานที่ทำให้ชาวเมืองซานหยางทั้ง 2 ล้านคนอยู่อาศัยอย่างสงบและทำมาหากินอย่างเป็นสุข
แต่สำหรับขุนนางในเมืองซานหยางแล้ว การเดินเข้าออกทุกวันแล้วเห็นศีรษะโชกเลือดนั้น เป็นการข่มขวัญอย่างยิ่ง
ทุกครั้งก่อนจะก่อเรื่อง หากนึกถึงศีรษะนั้นขึ้นมา ความคิดทั้งหลายก็พลันจืดจาง ต่อให้โกงทรัพย์สินได้มากเพียงใด หากไม่มีชีวิตอยู่เสพสุขแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อแม้แต่คนสนิทกลุ่มแรกที่ติดตามผู้ว่าการเมืองมาก็ยังถูกสังหารได้ แล้วจะมีผู้ใดที่ฆ่าไม่ได้อีก?
จี้ซงยังไม่ทันเข้าเมือง ก็ได้เห็นวิธีปกครองของเอ้อโหลวกับตาตนเองแล้ว
น่าเสียดาย วิธีนี้แม้จะดี แต่ไม่อาจนำไปใช้ในที่อื่นได้
จี้ซงเหลือบมองศีรษะตรงประตูเมือง น่าเสียดายนัก หญิงงามเช่นนี้กลับถูกบั่นคอเสียแล้ว
ดูท่าจางเอ้อร์โก่วผู้นี้จะไม่รู้จักทะนุถนอมหญิงงามแม้แต่น้อย
จี้ซงเดินตามฝูงชนเข้าเมืองซานหยาง ภายในเมืองมีร้านรวงเรียงราย ผู้คนเบียดเสียดกันไปมา เป็นภาพความเจริญรุ่งเรืองอย่างแท้จริง
จี้ซงเคยไปเมืองต่าง ๆ ในต้าโจวมามากมาย แม้แต่เมืองหลวงซึ่งเป็นศูนย์รวมขุนนางผู้สูงศักดิ์ ภายนอกก็ดูรุ่งเรืองไปทั่ว
แต่แท้จริงแล้ว มีเพียงคนส่วนน้อยที่มั่งคั่ง ผู้คนส่วนใหญ่ยังยากจนยิ่ง ต้องอาศัยหากินอยู่ใต้ชายคาของเหล่าคนร่ำรวย