จูเอ๋อร์ไล่สังหารมาตลอดทาง กวาดค่ายใหญ่ของกองทัพแคว้นหมื่นปีศาจไปถึงห้าแห่ง
แม่ทัพใหญ่ผู้เคยผงาดอำนาจเหล่านั้น ต่างหนีหัวซุกหัวซุนโดยเปลือยก้นอยู่ใต้ตาข่ายใยแมงมุมของจูเอ๋อร์
ชั่วขณะนั้น แนวหน้าที่กองทัพต้าโจวเผชิญหน้ากับกองทัพแคว้นหมื่นปีศาจก็ปรากฏภาพประหลาดขึ้น
แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหมื่นปีศาจหลายคนวิ่งหนีอย่างทุลักทุเลโดยเปลือยก้น หลบซ้ายซ่อนขวา ขณะที่สาวงามผู้หนึ่งก้าวฉับ ๆ ด้วยขาทั้งแปด ไล่ตามไม่ลดละอยู่เบื้องหลัง
กระทั่งหลายร้อยปีให้หลัง นักเล่านิทานยังนำฉากนี้ไปเรียบเรียงเป็นเรื่องเล่าหลากหลาย ถ่ายทอดปากต่อปากไม่รู้จบ
หลังจากหนีไปได้พักหนึ่ง เหล่าแม่ทัพแห่งแคว้นหมื่นปีศาจก็เริ่มได้สติ
เป้าหมายที่แท้จริงของหญิงสาวคือแม่ทัพหมี
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาจะหนีตามไปด้วยทำไม?
แม่ทัพคนอื่น ๆ จึงหลบเลี่ยงไปไกลราวกับหนีโรคระบาด
เมื่อเหลือเป้าหมายเพียงแม่ทัพหมีคนเดียว ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก
จูเอ๋อร์ไล่ต้อนแม่ทัพหมีจนหนีขึ้นฟ้าลงดิน
แม่ทัพหมีโกนขนดำทั่วร่างเพื่อเอาชีวิตรอด ท้ายที่สุดก็ยังถูกจูเอ๋อร์ดักไว้หน้าผาแห่งหนึ่ง
ใยแมงมุมพันรัดแม่ทัพหมีเป็นชั้น ๆ จนกลายเป็นดักแด้สีขาวขนาดใหญ่
จูเอ๋อร์ลากดักแด้ใบนี้กลับไปยังค่ายทหารของแม่ทัพหมี
เหล่าทหารที่นี่ต่างหลบหนีไปหมดแล้ว นอกจากพวกที่ถูกแขวนติดอยู่ในดักแด้
จูเอ๋อร์แขวนดักแด้ที่ห่อหุ้มแม่ทัพหมีไว้บนต้นไม้ใหญ่ จากนั้นก็นั่งเหม่ออยู่ใต้ต้นไม้
บัดนี้นางล้างแค้นให้เอ้อโก่วแล้ว แต่ในใจกลับยังว่างเปล่า ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ควรไปแห่งหนใด
นับแต่ได้พบเอ้อร์โก่ว นางก็ปักใจว่าเขาคือชายที่โชคชะตาลิขิตมาให้
ช่วงเวลาหลายวันที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน เป็นห้วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตกว่าหนึ่งพันปีของนาง
ไม่นึกเลยว่าทุกอย่างจะจบลงรวดเร็วเพียงนี้ จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่า หากบนโลกนี้ไม่มีเอ้อร์โก่ว ทุกสิ่งก็ไร้ความหมาย
การบำเพ็ญเพียร สมบัติล้ำค่า อาหารเลิศรส ล้วนไร้ความหมายทั้งสิ้น...
ยามนี้จูเอ๋อร์ไม่อยากทำสิ่งใด ไม่อยากขยับเขยื้อน เพียงนั่งเหม่ออยู่ใต้ต้นไม้เช่นนี้!