นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่แม่ทัพหนูถูกเอ้อโหลวกอดหน้าคลังสินค้า กระดูกในอกของเขาก็แหลกละเอียด อวัยวะภายในเละเป็นโจ๊ก
เคราะห์ดีที่ได้กินโอสถรักษาบาดแผลซึ่งเผ่ามนุษย์ปรุงขึ้นหนึ่งเม็ด ประสิทธิผลช่างยอดเยี่ยม ในที่สุดก็รักษาชีวิตเอาไว้ได้
ชีวิตรอดมาแล้วก็จริง ทว่าความแค้นที่เขามีต่อจางเอ้อร์โก่วกลับสูงยิ่งกว่าขุนเขา ลึกล้ำยิ่งกว่ามหาสมุทร
เขาแทบอยากจะมีสักวันที่ได้รีดเอ็นถลกหนังจางเอ้อร์โก่ว ดื่มเลือดกินเนื้อของมัน
“จางเอ้อร์โก่ว หากวันหน้ามีโอกาส ข้าจะสกัดวิญญาณหลอมดวงจิตเจ้า!”
แม่ทัพหนูลูบแผลเก่าที่เจ็บแปลบตรงหน้าอก ก่อนสบถด้วยความเคียดแค้น
“เจ้าแค้นจางเอ้อร์โก่วมากหรือ?”
ทันใดนั้น เสียงใสกังวานพลันดังขึ้นจากด้านหลัง แม่ทัพหนูหันกลับไป เห็นหญิงงามแปดขากำลังยืนอยู่เบื้องหลัง
เมื่อเห็นว่าเป็นคนจากแคว้นหมื่นปีศาจ เขาคาดเดาว่าอาจเป็นผู้ช่วยที่แม่ทัพหมีเชิญมา จึงผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
“ข้าย่อมแค้นจางเอ้อร์โก่ว แม่ทัพของพวกเราก็แค้นมัน เหล่าทหารทั้งค่ายต่างแค้นมันเข้ากระดูกดำ”
ในเมื่อเป็นพวกเดียวกัน ย่อมต้องมีศัตรูร่วมและเป้าหมายเดียวกัน
“ที่แท้พวกเจ้าก็เป็นคนฆ่าเขา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูเอ๋อร์ยิ่งมั่นใจว่าคนเหล่านี้เป็นผู้สังหารเอ้อร์โก่ว
ใยแมงมุมเส้นเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากมือของนาง เพียงพริบตาเดียวก็ถักเป็นตาข่ายผืนใหญ่ห่อหุ้มแม่ทัพหนูไว้จนมิด กลายเป็นรังไหมขนาดมหึมา
หากแขวนรังไหมนี้ไว้บนต้นไม้ ปล่อยเวลาให้หมักบ่ม แม่ทัพหนูก็จะกลายเป็นน้ำแกงรสเลิศ
“อ๊าก! ปล่อยข้าออกไป!”
แม่ทัพหนูดิ้นรนอยู่ในรังไหม จูเอ๋อร์ปล่อยพิษสายหนึ่งเข้าไป ไม่นานภายในก็เงียบสนิท
นางจัดการแม่ทัพหนู เสียงต่อสู้ย่อมทำให้เหล่าทหารโดยรอบแตกตื่น พวกเขาถืออาวุธรวมกลุ่มกัน พุ่งเข้าหาจูเอ๋อร์
จูเอ๋อร์ยังจมอยู่ในความโศกเศร้า เมื่อรู้ว่าทุกคนที่นี่ล้วนเกลียดชังจางเอ้อร์โก่ว และท้ายที่สุดก็เป็นคนเหล่านี้ที่สังหารชายคนรักของนาง
นางจึงลงมือกับเหล่าทหารโดยไม่ปรานีแม้แต่น้อย
ตาข่ายใยแมงมุมผืนแล้วผืนเล่าถูกซัดออกไป เหล่าทหารราวกับปลาตัวน้อยที่ดิ้นพล่าน ถูกตาข่ายช้อนขึ้นมา ก่อนจะถูกห่อเป็นรังไหมใยแมงมุม