ยามที่จูเอ๋อร์โศกเศร้าจนแทบขาดใจ และถูกพี่สาวคนโตพาตัวไป เอ้อโหลวยังคงเดินทางกลับอยู่กลางทาง
เขาใช้เคล็ดวิชาลวงตาด้วยญาณ แปลงโฉมตนเองเป็นมนุษย์หมีที่มีขนดำปกคลุมทั่วร่าง
ที่เขาชื่นชอบรูปลักษณ์นี้ ก็เพราะมันคล้ายมนุษย์มากกว่า ไม่มีหางหรือปีกประหลาดพวกนั้น
เขาใช้ร่างมนุษย์หมีนี้เดินทาง และตั้งชื่อให้ตัวเองอย่างไม่ใส่ใจว่า ‘สงเอ้อร์’
อย่างไรเสียเดิมทีเขาก็เป็นบุตรคนที่สอง มีชื่อว่าเอ้อโหลว เปลี่ยนมาเป็นสงเอ้อร์ก็นับว่าเหมาะสมดี
ตลอดทางที่เดินทางกลับในฐานะสงเอ้อร์ เขาได้รู้จักกับปีศาจจำแลงไม่น้อย
หากพบเมืองของปีศาจจำแลงระหว่างทาง เขาก็จะแวะเข้าไปดูสักหน่อย ไหน ๆ ก็มาแล้ว อย่างน้อยก็ควรนำของฝากพื้นเมืองกลับไปบ้าง
แคว้นหมื่นปีศาจมีแร่กับสมุนไพรวิญญาณบางชนิดอุดมสมบูรณ์พอดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ราชวงศ์ต้าโจวขาดแคลน
ที่นี่ควบคุมการหลอมโอสถไม่เข้มงวดนัก ทว่าพรสวรรค์ของปีศาจจำแลงเหล่านี้ไม่เหมาะกับการหลอมโอสถสักเท่าไร
อีกทั้งร่างกายของพวกเขายังพิเศษ สมุนไพรวิญญาณบางชนิดที่มีฤทธิ์รุนแรง พวกเขาก็สามารถกลืนลงไปทั้งอย่างนั้นได้โดยตรง ไม่หวั่นผลข้างเคียง
ด้วยเหตุนี้ นักหลอมโอสถจึงขาดแคลน โอสถจึงมีราคาแพงยิ่งกว่าในแคว้นหมื่นปีศาจ
เอ้อโหลวอาศัยฐานะสงเอ้อร์ ไม่กลัวว่าจะมีผู้ใดสืบสาวความ จึงขายโอสถอย่างโจ่งแจ้ง
เขานำโอสถไปแลกเป็นศิลาวิญญาณ แล้วใช้ซื้อสิ่งของต่าง ๆ
หลายวันก่อน ตอนเดินทางผ่านเมืองแห่งหนึ่ง เขาเข้าไปขายโอสถอีกครั้ง
แต่กลับได้ยินข่าวหนึ่งเข้าโดยไม่คาดคิด
จวนเจ้าเมืองแห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลมนุษย์หัววัว ซึ่งสืบทอดมานานนับพันปี
ตระกูลนี้เชี่ยวชาญการเพาะปลูกสมุนไพรวิญญาณนานาชนิด
ได้ยินว่าภายในตระกูลยังเพาะเลี้ยงหญ้าวิญญาณดินไว้หลายต้น
หญ้าวิญญาณดินเป็นหนึ่งในตัวยาหลักห้าชนิดสำหรับหลอมโอสถสร้างฐาน
เมื่อรู้ว่าตระกูลเจ้าเมืองมีสมุนไพรวิญญาณชนิดนี้ เอ้อโหลวก็ใจเต้น เขาไปขอซื้อในฐานะสงเอ้อร์
แต่เจ้าเมืองหัววัวเก็บงำหญ้าวิญญาณดินไว้อย่างมิดชิด ปฏิเสธไม่ยอมขายอย่างเด็ดขาด แม้แต่ข่าวว่ามีหรือไม่มีก็ไม่ยอมเผยออกมาแม้แต่น้อย
เอ้อโหลวเฝ้าคะนึงถึงหญ้าวิญญาณดิน ไม่ยอมจากไปเช่นนี้ ร้อนใจจนอยากสับมือตัวเองทิ้ง