ซือหม่าอี้ยุ่งวุ่นวายมาตลอดวัน กระทั่งยามค่ำคืนจึงได้พักหายใจเสียที
ครั้นเห็นเอ้อโหลวมาถึง เขาก็เอนกายพิงเก้าอี้ครึ่งหนึ่ง ขี้เกียจแม้แต่จะลุกขึ้น
「วันนี้เอายาเพิ่มกำลังมาส่งเท่าไร เจ้าลองนับดูเถิด ข้าขี้เกียจลุกแล้ว」
「ไตของเจ้าบกพร่องหรือไม่? ข้าเห็นในตำราบอกว่า คนผมขาวตั้งแต่อายุยังน้อยทั้งยังปวดเอวเช่นเจ้า ล้วนเป็นเพราะไตพร่อง ต้องกินซั่วหรงบำรุงสักหน่อยหรือไม่?」
ช่วงนี้เอ้อโหลวอ่านตำราแพทย์มาบ้าง เวลานี้จึงเอ่ยถามอย่างจริงจัง
「ไตของข้าไม่เคยพร่องมาตั้งแต่เล็ก」
เมื่อเห็นซือหม่าอี้ไม่ยอมรับ เอ้อโหลวก็ไม่พูดมากอีก ก้มหน้าลงเริ่มนับยาเพิ่มกำลังในกระสอบ
เขาพบว่าหลังมีญาณแล้ว ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากเหมือนแต่ก่อน เพียงใช้ญาณกวาดผ่านกระสอบ จำนวนที่แน่ชัดก็ปรากฏขึ้นในใจ
「ทั้งหมด 6,530 เม็ด」
「เอ๊ะ? เจ้าฝึกญาณได้แล้วหรือ?」
เห็นท่าทีของเอ้อโหลว ซือหม่าอี้ก็เดาสาเหตุได้ทันที
แม้เขาไม่บำเพ็ญเพียร แต่ในตระกูลซือหม่ามีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่ไม่น้อย ความรู้ด้านการบำเพ็ญเซียนจึงยังมากกว่าเอ้อโหลวเสียอีก
「เพิ่งทะลวงผ่านเมื่อไม่นานมานี้」
เอ้อโหลวพยักหน้า ไม่ได้ปิดบัง
「ด้วยระดับฝึกตนของเจ้า ปีหน้าลองไปสอบบู๊จวี่เหรินได้แล้ว」
「หากสอบผ่าน เจ้าจะกลายเป็นจวี่เหรินที่อายุน้อยที่สุดในเมืองซานหยาง」
ซือหม่าอี้นั่งตัวตรงขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้ากระตือรือร้นยิ่ง
「เช่นนั้นข้าค่อยไปสอบอีกสักหลายปีเถิด」
เอ้อโหลวมีคุณวุฒิบู๊ซิ่วไฉอยู่แล้ว จึงไม่ต้องเสียภาษี ทั้งไม่ต้องทนรับอารมณ์ของพวกมือปราบ ความกระตือรือร้นที่จะเข้าสอบบู๊จวี่เหรินจึงไม่ได้มากมาย
หากกลายเป็นบู๊จวี่เหรินที่อายุน้อยที่สุด ถึงตอนนั้นผู้คนจับตามองนับหมื่น เขาคงรู้สึกอึดอัดไม่น้อย
หากมีใครไม่สบอารมณ์เขา แล้วขุดคุ้ยความผิดที่อาจารย์ถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้โดยไม่ได้รับอนุญาต เขาคงไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบสุข
「เหตุใดเจ้าถึงเริ่มไม่ใฝ่ก้าวหน้าเหมือนกันเสียแล้ว?」
ซือหม่าอี้ยกมุมปากขึ้น เอ่ยถามด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
「เดิมทีข้าก็ไม่เคยคิดจะเป็นขุนนางใหญ่ ขอเพียงมีข้าวกิน แล้วได้ปลูกพืชบนเขาอย่างสงบก็พอ」
「เอาเถิด เจ้ายังไม่ใฝ่ก้าวหน้ายิ่งกว่าข้าเสียอีก」