“ตูม!”
“ตูม!”
อสูรกายยักษ์ฟาดกรงเล็บใส่ขวานอีกครั้ง จนมันกระเด็นไปไกล คราวนี้ขวานร่วงลงพื้น ดิ้นรนอยู่หลายหน แต่ก็ไม่อาจเหินกลับมาได้อีก
ในที่สุดเซี่ยหมิงหย่วนก็ทนแรงโจมตีอันดุดันของอสูรกายยักษ์ไม่ไหว ยกขวานไม่ขึ้นอีกต่อไป
จากนั้นกรงเล็บของอสูรกายยักษ์ก็ตบเข้าที่ไหล่ ร่างของเขาปลิวออกไปดุจว่าวขาดสาย เลือดคำหนึ่งพุ่งออกจากปาก
เซี่ยหมิงหย่วนเห็นว่าวันนี้ตนเอาเปรียบไม่ได้ หากยังอยู่ต่อก็มีแต่จะถูกทุบตี
เขาตัดสินใจฉับไว ขณะที่ร่างยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็แปรเป็นลำแสงสีคราม พุ่งหนีไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น
ยามเซี่ยหมิงหย่วนหลบหนี กระบี่ยาวเพลิงที่ถูกม่านน้ำจากกระดองเต่ากักไว้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับต้องการดิ้นหลุดจากพันธนาการ
“กร๊อบแกร๊บ...”
บนโล่กระดองเต่าเริ่มปรากฏรอยร้าว ม่านน้ำเองก็มีช่องโหว่
เห็นกระบี่ยาวเพลิงกำลังจะพุ่งออกจากช่องโหว่ในม่านน้ำ เอ้อโหลวจะทำใจยอมสละกระบี่ชั้นยอดเช่นนี้ได้อย่างไร
เขาเค้นพลังเวทที่เหลือเพียงน้อยนิดในตันเถียนออกมา แล้วเรียกกระบองหนามหมาป่าอีกเล่มออกมา บินไปขวางช่องโหว่เอาไว้
ด้วยระดับฝึกตนของเขา การควบคุมศาสตราวิเศษสองชิ้นพร้อมกันก็สิ้นเปลืองแรงอยู่แล้ว ยามนี้พลังเวทหมดสิ้น ยิ่งยากลำบากกว่าเดิม
“ตูม!”
กลางอากาศ กระบี่ยาวเพลิงปะทะกระบองหนามหมาป่าของเขาเพียงครั้งเดียว กระบองหนามหมาป่าก็แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
คุณภาพของกระบองหนามหมาป่าด้อยกว่ากระบี่ยาวเพลิงอยู่ไกลโข
เอ้อโหลวกระอักเลือดออกมา แต่ไม่ย่อท้อ เรียกกระบี่ยาวของเซี่ยชิงซานออกมาแทน แล้วขวางกระบี่ยาวเพลิงเอาไว้