ฝ่ายกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจ นับแต่กวาดล้างกองทัพแคว้นชิงกองกำลังชั้นยอดจนสิ้นซาก เส้นทางเบื้องหน้าก็ไร้อุปสรรคอีกต่อไป
หัวเมืองและอำเภอตลอดทางต่างยอมสวามิภักดิ์เมื่อเห็นแม่ทัพลา ถึงขั้นมีคนถือสุรารสเลิศและไข่ต้มออกมาต้อนรับเรียงรายสองข้างทาง
บรรยากาศคล้ายยินดีต้อนรับกองทัพหลวงอย่างยิ่ง
กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจเคลื่อนทัพต่อไป ยึดครองหัวเมืองและอำเภอทีละแห่ง ใจของเอ้อโหลวก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นทุกขณะ
ไม่ช้าก็เร็ว เขากับเซี่ยหมิงหย่วนต้องได้ประมือกัน
ยามมีเวลาว่าง เขามักเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ พูดคุยกับสัตว์ยักษ์ พร้อมทั้งชี้แนะความคิดให้มัน
“สหาย คนที่ใช้กระบี่เพลิงคราวก่อนบอกว่าจะใช้กระบี่เพลิงเล่มนั้นหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วเอาไปย่างกิน”
“กลัว...หนี...”
แม้เวลาจะผ่านไปนานถึงเพียงนี้ สัตว์ยักษ์ก็ยังคงมีปฏิกิริยาเหมือนเดิม ทุกครั้งที่พูดถึงกระบี่เพลิง สิ่งแรกที่มันคิดคือหนี
“หากมันไล่ตามมาไม่เลิก แล้วพวกเราหนีไม่พ้น ไม่มีทางให้หนี จะทำอย่างไร?”
“สู้ตาย...หนีสุดชีวิต...”
“ฟังให้ดี คราวหน้าหากเจอมันอีก พวกเราทำเช่นนี้
ข้าจะสู้สุดกำลังเพื่อขวางกระบี่เพลิงเล่มนั้นไว้ ส่วนเจ้าก็ฉวยโอกาสสังหารมันเสีย ต่อไปมันจะได้ทำร้ายเจ้าไม่ได้อีก...
สหาย เจ้าต้องกล้าหาญหน่อย ข้าสู้สุดชีวิตก็เพื่อเจ้า...”
“สหายโง่...”
ทั้งสองหารือกันในน้ำเต้าวิเศษอยู่นาน ในที่สุดก็พอจะตกลงกันได้
หากได้พบเซี่ยหมิงหย่วนอีก เอ้อโหลวจะใช้กำลังทั้งหมดขวางกระบี่เพลิงเล่มนั้นไว้ ส่วนสัตว์ยักษ์จะฉวยโอกาสสังหารเซี่ยหมิงหย่วน