เอ้อโหลวเดินทางมาตลอดครึ่งค่อนวัน กว่าจะสะพายกระสอบยาเพิ่มกำลังเข้ามาในหุยชุนถัง ก็ยามโพล้เพล้แล้ว
“น้องเอ้อโหลว ในที่สุดเจ้าก็มาถึงเสียที!”
เพิ่งแยกจากกันไปไม่กี่เดือน ครั้นซือหม่าอี้เห็นเอ้อโหลวก็ถึงกับตื่นเต้นจนดวงตาแดงก่ำ
ท่าทางกระวนกระวายแทบทนไม่ไหว ราวกับคำกล่าวที่ว่าจากกันนานยิ่งกว่าพบหน้าบ่าวสาวใหม่ ก็คงเป็นเช่นนี้กระมัง
“เหตุใดถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้? ดูสิ ผมข้าขาวเพิ่มขึ้นอีกหลายเส้นเพราะกลุ้มใจ!”
ซือหม่าอี้ดึงผมขาวสองเส้นให้เอ้อโหลวดู
“ขออภัย ช่วงนี้มีเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้า”
เอ้อโหลวกล่าวอย่างรู้สึกผิด ครั้งก่อนซือหม่าอี้สั่งยาเพิ่มกำลังรุ่นเสริมฤทธิ์ไว้สองสือ แต่เขายังไม่ได้ส่งของ
หลายเดือนมานี้เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝน ทว่าฝีมือกระบี่ไม่ก้าวหน้า จึงจำต้องออกมาขายของหาเงินซื้อยาเม็ดบำรุงรากฐานมากิน
“เรื่องเหล่านั้นไว้ค่อยว่ากัน ยาเพิ่มกำลังรุ่นเสริมฤทธิ์ที่เจ้าพามา มีเท่าไร?”
ก่อนหน้านี้ซือหม่าอี้ขายยาเพิ่มกำลังรุ่นเสริมฤทธิ์ไปส่วนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะดีเกินคาด
ในตัวเมืองมีตระกูลมั่งคั่งมากมายที่ไม่ขาดแคลนเงินทอง อีกทั้งชีวิตประจำวันก็ไร้รสชาติอันใด ครั้นว่างเว้นจึงรับอนุภรรยากลับบ้านกันเป็นพรวน
ต่อให้เป็นของป่าของทะเลอันโอชะ กินมากไปก็ยังย่อยไม่ไหว ย่อมส่งผลเสียต่อการทำงานของกระเพาะลำไส้
ยิ่งกว่านั้น อนุภรรยาแต่ละคนยังหิวกระหายดั่งหมาป่า เปรียบประหนึ่งมีดคมที่คอยเฉือนกระดูก ครั้นเวลาผ่านไป เหล่าผู้สูงศักดิ์ก็ผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ลมหายใจรวยริน
แต่อนุภรรยาที่รับกลับบ้านมาแล้ว ต่อให้ไร้เรี่ยวแรงเพียงใด ก็ยังต้องกลั้นน้ำตาปรนนิบัติให้ดี
มิฉะนั้นก็ไม่รู้จะตกเป็นของผู้ใดอีก
คนอื่นกินของของเจ้าแล้ว ยังถ่มน้ำลายใส่ลงไปอีก
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เอ้อโหลวทำยาเพิ่มกำลังรุ่นเสริมฤทธิ์ออกมาสองชนิด โดยบังเอิญกลับรักษาอาการลับของเหล่าผู้สูงศักดิ์ในตัวเมืองได้พอดี
ยาสองชนิดนี้ ชนิดหนึ่งช่วยบำรุงม้าม ไต และเติมเต็มสารจำเป็น เป็นการแก้ที่ต้นเหตุ อีกชนิดช่วยบำรุงไตและเสริมสมรรถภาพ เห็นผลชัดเจน ใครกินย่อมรู้ดี