รุ่งเช้าวันถัดมา เอ้อโหลวก็ไปหุยชุนถัง
ซือหม่าอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ควักขวดกระเบื้องออกมา 5 ใบ ภายในล้วนบรรจุยาเม็ดบำรุงรากฐาน รวมทั้งสิ้น 49 เม็ด
“ขอบคุณ! ขอบคุณมาก!”
“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องเกรงใจ”
ซือหม่าอี้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก
“แต่ยาเพิ่มกำลังของเจ้า ยังส่งมาให้อีกสักหน่อยได้”
“หากมีสมุนไพรล้ำค่าอย่างอื่นที่ไม่สะดวกนำออกขาย ก็ขายให้ข้าได้ ข้าหาแหล่งจำหน่ายให้ได้”
เอ้อโหลวห่อขวดกระเบื้องอย่างดี แล้วยัดไว้ในอกจนพุงป่องราวกับตั้งครรภ์มาสิบเดือน
“ได้ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่มีสมุนไพรล้ำค่าอะไร”
“ยาเพิ่มกำลังยังเหลืออยู่บ้าง อีกระยะหนึ่งข้าจะส่งมาให้ แล้วแลกเป็นยาเม็ดบำรุงรากฐานเหมือนเดิม”
หลังออกจากหุยชุนถัง เขาก็ไปยังร้านขายดาบกระบี่แห่งเดิมที่เคยไปคราวก่อน
บัดนี้เขาใช้กระบี่หนัก 100 ชั่งได้แล้ว กระบี่เล่มเดิมมีแผ่นเหล็กพันอยู่เต็มไปหมด ดูไม่ต่างจากท่อนไม้เขี่ยไฟ
คราวนี้เขาตั้งใจจะตีดาบหนักขึ้นมาใหม่สักเล่ม
ภายในร้านขายดาบกระบี่ ยังคงเป็นเจ้าหนุ่มอ้วนคนเดิมที่คอยต้อนรับลูกค้า
“ยินดีต้อนรับ นายท่านต้องการอาวุธแบบใด?”
เอ้อโหลวมาเยือนร้านแห่งนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว เพิ่งก้าวเข้าร้าน เจ้าหนุ่มอ้วนก็จำเขาได้ทันที
“ข้าต้องการตีดาบหนัก 120 ชั่ง”
“ไม่มีปัญหา นายท่านต้องการวัสดุชนิดใด?”
“ร้านเรามีทั้งเหล็กกล้าและเหล็กธรรมดา ยังมีทองแดงบริสุทธิ์ผ่านการหลอมร้อยครั้งอีกชนิดหนึ่งด้วย เพียงเติมลงในอาวุธเล็กน้อย ก็ช่วยเพิ่มคุณสมบัติได้อย่างมาก...”
เจ้าหนุ่มอ้วนเริ่มแนะนำวัสดุต่าง ๆ สำหรับตีอาวุธให้เอ้อโหลวฟัง
“ทองแดงบริสุทธิ์ผ่านการหลอมร้อยครั้งคือสิ่งใด?”
เอ้อโหลวเห็นเจ้าหนุ่มอ้วนกล่าวถึงวัสดุชนิดนี้ราวกับมหัศจรรย์ จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“ทองแดงบริสุทธิ์ผ่านการหลอมร้อยครั้ง เป็นวัสดุที่เซียนใช้วิธีพิเศษนำทองแดง 100 ชั่งมาทุบหลอมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายเหลือเพียง 1 ชั่ง
วัสดุนี้ออกจากมือเซียน ภายในจึงมีพลังเซียนติดอยู่ ท่านว่าดีหรือไม่?”
ฟังคำอธิบายของเจ้าหนุ่มอ้วนแล้ว แม้แต่เอ้อโหลวก็ยังอดใฝ่ฝันไม่ได้
ในตำนาน เซียนมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง เหินฟ้าดำดิน เรียกลมเรียกฝน ไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่ได้