นับแต่ได้รับตำรากระบี่ไร้นามจากอาจารย์ เอ้อโหลวก็ทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า ทุกวันฝึกฝนตามตำราอย่างเคร่งครัด ไม่เคยเกียจคร้าน
ทว่าการฝึกวิชากระบี่เล่มนี้ยากเย็นยิ่งนัก เขาฝึกฝนมาเนิ่นนาน แต่ก็ยังจับเคล็ดไม่ได้เสียที
อย่างเช่น กระบวนท่ากระบี่บางท่า เพียงกระโดดขึ้นไปก็ต้องสูงถึงสองสามจั้ง
ยามนี้เขาออกแรงสุดกำลังแล้ว ทว่ากระโดดได้สูงเพียงหนึ่งจั้งกว่าเท่านั้น
สูงสองสามจั้งเชียวนะ ราวกับจะเหาะเหินได้อย่างไรอย่างนั้น
หรืออย่างกระบวนท่ากระบี่บางท่าที่กำหนดให้แทงเป้าหมายซึ่งอยู่ห่างออกไปหนึ่งจั้ง
แทบเป็นไปไม่ได้เลย ต่อให้รวมความยาวแขนกับกระบี่เข้าด้วยกัน ก็เพิ่งจะได้ราวห้าฉื่อ จะแทงไปไกลถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม อาจารย์ไม่เคยหลอกเขา วิชาทุกอย่างที่อาจารย์สอน ล้วนฝึกสำเร็จในท้ายที่สุด
ยิ่งฝึกยาก ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าวิชานี้ไม่ธรรมดา เมื่อฝึกสำเร็จย่อมมีอานุภาพเหนือชั้น
อาจารย์มักสั่งสอนอยู่เสมอ หากไม่ยอมลำบากแสนสาหัส แล้วจะฝึกวิชายุทธ์ไร้เทียมทานได้อย่างไร
เขาเชื่อมั่นว่า ขอเพียงฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ ไม่ช้าก็เร็วต้องสำเร็จแน่
ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าการบีบก้อนหินให้แตกด้วยมือเปล่ายากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ ใครจะคิดว่าเมื่อพลังฝึกปรือเพิ่มพูน ปัญหากลับคลี่คลายได้โดยง่าย
บางทีเมื่อฝึกถึงชั้นที่สามหรือชั้นที่สี่ก็คงทำได้แล้ว
ทุกวันนอกจากฝึกกระบี่ เขาก็กินซี่โครงหมูตุ๋นโสมหนึ่งชุด จากนั้นนั่งสมาธิฝึกวิชาชั้นที่สอง