ภายในห้องลับแห่งหนึ่ง แม่ทัพเฉินฟังเอ้อโหลวเล่าจบแล้วก็ถอนหายใจยาว
“หากมีผู้ใดยอมจำนนในกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน ให้ประหารเสียทั้งหมด!”
“ส่วนทหารที่เหลือ ค่อยตัดสินกันอีกที”
“เชลยคราวนี้มิได้มีเพียงกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน ยังมีกองทัพหลวงกับกองทัพแคว้นชิงด้วย
แม้แต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตบางคนก็ถูกพวกปีศาจจับมาด้วย เพราะบาดเจ็บจนไร้ประโยชน์ จึงถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์เสียเลย!”
เอ้อโหลวฟังถึงตรงนี้ ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า พวกปีศาจมีนิสัยประหยัดอดออมเหมือนตนจริง ๆ
ใช้ทุกสิ่งให้คุ้มค่า ไม่ยอมให้สิ่งใดสูญเปล่าแม้แต่น้อย
แม้แต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตที่บาดเจ็บก็ยังถูกส่งมาที่นี่ เพื่อนำไปใช้เป็นวัตถุดิบฝึกตน
เอ้อโหลวครุ่นคิดอยู่นาน เดิมทีเชลยเหล่านั้นก็ถูกผู้บำเพ็ญนอกรีตจับกลับมาเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบฝึกตนอยู่แล้ว
เขาย่อมดูแคลนการฝึกวิชานอกรีต ต่อให้ฝึกฝนจนถึงขั้นแก่นทองได้อย่างรวดเร็ว ก็เป็นเพียงคนไร้ความสามารถเท่านั้น
แต่เขาครุ่นคิดอยู่นานว่าจะจัดการเชลยที่ต้องการยอมจำนนเหล่านี้อย่างไร
ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา หากเอ้อโหลวถูกจับตัวไป เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะทนต่อไปได้ตลอด
วิธีทรมานคนของผู้บำเพ็ญนอกรีตดูน่าหวาดหวั่นยิ่ง เอ้อโหลวไม่รู้ว่าตนจะทนไหวหรือไม่
ทว่าแม้เขาจะเข้าใจความลำบากใจของคนเหล่านั้นที่ยอมจำนน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะช่วยพวกเขา
เมื่อคนเหล่านี้เลือกยอมจำนนแล้ว ก็ไม่ใช่พวกเดียวกับเขาอีกต่อไป
เอ้อโหลวไม่ฆ่าคนที่ยอมจำนนเหล่านี้ทันที ก็นับว่าเมตตายิ่งแล้ว
เขาไม่ฆ่า มิได้หมายความว่าผู้บำเพ็ญนอกรีตจะไม่ฆ่า
ด้วยสภาพบาดเจ็บของคนเหล่านี้ พวกเขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ต่อให้ยอมจำนนเข้ามา ไม่นานก็จะกลายเป็นวัตถุดิบฝึกตนของผู้บำเพ็ญนอกรีตคนอื่น ๆ ในเมืองแห่งนี้