ช่วงนี้บรรยากาศในนครผู้บำเพ็ญนอกรีตผิดแผกไป ผู้คนต่างหวาดระแวงกันเอง
ไม่มีใครรู้ว่า สหายข้างกายจะจู่ ๆ ลอบแทงตนจากด้านหลังหรือไม่
ในเมื่อสหายอาจคิดร้ายต่อตน เช่นนั้นก็ชิงลงมือก่อน ฆ่าคนที่อยู่ข้างกายเสียก่อน
ช่างบังเอิญนัก คนอื่นก็คิดเช่นเดียวกัน
เอ้อโหลวเพียงจุดประกายไฟขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพัดโหมกระแสอีกนิด
เปลวเพลิงนี้ลุกลามไปทั่วทั้งนครอย่างรวดเร็ว นอกจากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองแล้ว แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานก็เริ่มเข่นฆ่ากันเอง
ทุกเช้าเมื่อตื่นขึ้น ผู้คนในนครจะพบว่ามีคนคุ้นหน้าอีกหลายคนหายไป
สำหรับผู้บำเพ็ญนอกรีตแล้ว การมีคนตายเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
คนตายสามารถนำมาเป็นวัตถุดิบในการฝึกฝนได้ หมายความว่าตนจะครอบครองทรัพยากรได้มากขึ้น
เดิมทีเอ้อโหลวกับแม่ทัพเฉินหารือแผนกันไว้ เตรียมสับเปลี่ยนคนทีละคน
แต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตต่อสู้กันดุเดือดเกินไป พวกเขาสองคนจึงแทบไม่มีช่องให้ลงมือ
ค่ำคืนนี้ ทั้งสองออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ ลอบไปซุ่มอยู่หน้าประตูบ้านมารเฒ่าหนิว
“ชื่อเสียงของมารเฒ่าสิงอาจเลวร้ายเกินไป ประเดี๋ยวข้าจะปลอมเป็นมารเฒ่าหูเข้าไป แล้วเจ้าค่อยลอบโจมตี”
“ได้!”
เอ้อโหลวเดินไปถึงหน้าประตู กำลังจะเข้าไป
“ตูม!”
“ตูม ตูม ตูม...”
คนในบ้านลงมือต่อสู้กันอีกแล้ว เอ้อโหลวจึงได้แต่ถอยกลับไปหลบตรงมุมกำแพงอย่างน่าเสียดาย
เสียงด่าทออย่างเกรี้ยวกราดของมารเฒ่าหนิวดังออกมาเป็นระยะ ตามด้วยเสียงต่อสู้ทึบหนัก กระแสพลังวิญญาณปั่นป่วนรุนแรงจนเรือนหลายหลังพังครืน
การต่อสู้ของทั้งสองดำเนินไปเพียงครึ่งชั่วยาม เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าไม่อาจเอาชนะได้ ก็พาร่างที่บาดเจ็บหลบหนีไป
“คนอกตัญญู! เมื่อก่อนเหล่าหนิวเคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมาลอบสังหารข้าด้วย!”
คนหนีไปไกลแล้ว แต่มารเฒ่าหนิวก็ยังด่าทออย่างขุ่นเคืองอยู่ในบ้าน
เอ้อโหลวจึงปีนข้ามกำแพงเข้าไป พบว่ามารเฒ่าหนิวเองก็บาดเจ็บอยู่บ้าง ตรงเอวด้านหลังถูกแทงหนึ่งแผล