ในราชสำนักต้าจโจว เมื่อได้รับรายงานว่าเอ้อโหลวพลีชีพในสนามรบเมื่อช่วงก่อน ก็มีทั้งผู้ยินดีและผู้กังวล
ทั่วทั้งราชสำนักและหมู่ขุนนาง คนส่วนใหญ่ล้วนยินดีปรีดา แทบอยากจุดประทัดฉลอง
พวกเขาไม่ได้มีความแค้นต่อกัน กระทั่งยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
ทว่าเมืองซานหยางภายใต้การดูแลของเอ้อโหลว บัดนี้กลายเป็นเนื้อชิ้นโต ใครบ้างไม่อยากได้ส่วนแบ่ง?
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวยังมีชีวิต ทั้งยังมีอ๋องฉีคอยหนุนหลัง ต่อให้ผู้ใดอิจฉาตาร้อน ก็ไม่มีใครแย่งตำแหน่งผู้ว่าการเมืองของเขาไปได้
ยามนี้เจ้าตัวตายแล้ว ทิ้งเมืองซานหยางที่มั่งคั่งอุดมสมบูรณ์เอาไว้ จึงกลายเป็นจุดสนใจที่ทุกฝ่ายหมายแย่งชิง
ทุกคนต่างต้องการ ต่างอยากยื่นมือเข้าคว้า
ตระกูลเซี่ยมองเมืองซานหยางเป็นเสี้ยนหนามในสายตามาโดยตลอด ย่อมอยากฉวยโอกาสนี้ชิงเมืองซานหยางกลับคืนมา แล้วควบคุมให้อยู่ในมือของพวกตน
ส่วนเหล่าขุนนางในราชสำนักก็มุ่งหมายความมั่งคั่งของเมืองซานหยาง
ด้วยเหตุนี้ แม้เอ้อโหลวจะตายไปนานแล้ว ตำแหน่งผู้ว่าการเมืองซานหยางคนใหม่ก็ยังไม่อาจกำหนดตัวได้
ท่ามกลางการแย่งชิงผลประโยชน์และความครึกครื้นวุ่นวาย ทั่วทั้งเมืองหลวงมีเพียงสามคนครึ่งที่เสียใจต่อเอ้อโหลว
จี้ชาง ซือหม่าอี้ และเสี่ยวเอ้อจื่อ
ส่วนอีกครึ่งคนที่เหลือกลับเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงแห่งต้าโจว
เขาไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเอ้อโหลวมากมายนัก เพียงแต่กว่าจะปักหมุดหมายไว้ในแคว้นชิงได้สักคน กลับต้องสูญเสียไปเช่นนี้
ราชวงศ์ต้าโจวสถาปนามานานกว่าหมื่นปี ภายในจึงก่อเกิดกลุ่มผลประโยชน์มากมาย
กลุ่มผลประโยชน์เหล่านี้รวมตัวกันแน่นหนา น้ำสักหยดยังแทรกผ่านไม่ได้ เบื้องบนก็ลวงหลอก เบื้องล่างก็ขูดรีด
พวกเขากอบโกยทรัพย์สินมหาศาลจากผู้คนเบื้องล่าง แต่มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่ตกถึงมือเขาผู้เป็นจักรพรรดิ
กลุ่มผลประโยชน์นำทรัพย์สินที่กอบโกยมาใช้บ่มเพาะพรรคพวก จนตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา ขุนนางทุกคนล้วนมาจากกลุ่มต่าง ๆ
เมื่อขุนนางหน้าใหม่เหล่านั้นเติบโตขึ้น ก็มีแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ให้กลุ่มของตน