เอ้อโหลวกับหยางเถี่ยคุมขบวนเสบียง ติดตามกองทัพอยู่ด้านหลัง ทั้งสองไม่จำเป็นต้องบุกตะลุยแนวหน้า จึงรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย
ระหว่างทาง ทั้งคู่ยังสนทนาเรื่องแปลกประหลาดและเรื่องน่าสนุกจากสารทิศ
ในขบวนของพวกเขามีร่างมนุษย์สายหนึ่งซ่อนตัวปะปนอยู่ในหมู่ทหาร
เมื่อคลุกคลีอยู่กับเหล่าทหาร เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของร่างที่ซ่อนตัวก็ถูกกลบจนมิด
คนผู้นี้ติดตามขบวนอยู่ตลอด ซ่อนร่างได้อย่างแนบเนียน ขบวนเดิน เขาก็เดิน ขบวนหยุด เขาก็หยุด
ติดตามไปเช่นนี้ครึ่งค่อนวัน แต่เขาก็ยังไม่ลงมือทำสิ่งใด มีเพียงบางครั้งที่เหลือบมองเอ้อโหลวกับหยางเถี่ย
ผู้ซ่อนตัวมีความอดทนยิ่งนัก เก็บงำลมหายใจและจิตสังหารทั่วร่าง ประหนึ่งสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ รอโอกาสปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว
ก่อนโอกาสจะมาถึง เขายอมซุ่มซ่อนอยู่เช่นนั้น ไม่เคลื่อนไหวเกินจำเป็นแม้แต่น้อย
เอ้อโหลวกับหยางเถี่ยเดินอยู่หน้าขบวน ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแปลกหน้าเพิ่มเข้ามาในหมู่ทหาร
“น้องจาง เหตุใดเจ้าจึงอุ้มสุนัขบ้าน ๆ อยู่เสมอ?”
หยางเถี่ยเห็นมือของเอ้อโหลวลูบคลำสุนัขบ้าน ๆ ไม่หยุด จึงถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าขนของสุนัขตัวนี้สัมผัสดี อุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วลูบคลำทุกวัน ทำให้ใจสงบ ทั้งยังรู้สึกปลอดภัยด้วย”
เอ้อโหลวลูบหัวเสี่ยวเฮย สัมผัสของมันดีจริง ๆ
ส่วนเหตุผลอื่นไม่สะดวกเปิดเผยแก่คนนอก
หยางเถี่ยรู้สึกว่าคนเหล่านี้ล้วนประหลาดอยู่บ้าง แม่ทัพเฉินชอบอุ้มรองเท้าคู่หนึ่ง ส่วนเอ้อโหลวชอบอุ้มสุนัขบ้าน ๆ ที่กำลังหลับใหล
หรือว่านี่จะเป็นเคล็ดลับที่ทำให้พวกเขาเก่งกว่าตน?
เขาครุ่นคิดว่าตนควรหาอะไรสักอย่างมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้วลูบคลำทุกวันบ้างหรือไม่
ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ ลองดูก็ไม่เสียหาย
เพียงแต่จะอุ้มสิ่งใดดีนั้น ทำให้เขาหนักใจไม่น้อย
คิดไปคิดมา สิ่งที่ตนชอบที่สุดก็คือสาวงาม จะลองอุ้มสาวงามสักคนดูดีหรือไม่?
“สุนัขบ้าน ๆ มีอยู่ทั่วหล้า เหตุใดเจ้าจึงต้องอุ้มตัวนี้?”
หยางเถี่ยคิดว่าควรสืบถามให้กระจ่างกว่านี้
เอ้อโหลวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ควรแต่งเรื่องต่ออย่างไรดี?
แต่สำหรับผู้ที่อ่านตำราปราชญ์จนแตกฉานแล้ว การแต่งเรื่องเหลวไหลสักสองสามประโยคย่อมทำได้คล่องปาก