เอ้อโหลวบังเอิญพบหยางเถี่ยนอกค่ายทหาร ทั้งสองสนทนากันครู่หนึ่ง แลกเปลี่ยนเรื่องราวความเป็นอยู่ในช่วงที่ผ่านมา
เขาจึงได้รู้ว่า ช่วงนี้เกิดเรื่องราวขึ้นมากมายเพียงนี้
ทุกคนต่างคิดว่าเขาตายแล้ว แม้แต่แม่ทัพเฉินยังเขียนฎีกากราบทูลความชอบให้เขาเป็นการเฉพาะ
แม้แต่จูเอ๋อร์ก็เดินทางมาถึงที่นี่ นึกว่าเขาตายแล้ว ทั้งยังบังเอิญช่วยแก้แค้นให้เขาอีกด้วย
เมื่อเอ้อโหลวรู้ว่าจูเอ๋อร์ก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ในใจก็รู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย
ดูเหมือนเขาจะหลอกจูเอ๋อร์หนักเกินไปหน่อย นางเป็นเพียงหญิงสาวใสซื่อที่มีอายุมากกว่าพันปี และไม่เคยผ่านโลกมาก่อน
แต่ในเวลานั้นเขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น จะไม่หลอกก็ไม่ได้ เขาเองก็ไม่อยากถูกจูเอ๋อร์กิน
เฮ้อ... ลำบากจริง...
หลอกก็ลำบาก ไม่หลอกยิ่งลำบาก
เอ้อโหลวถอนหายใจ ปล่อยให้จูเอ๋อร์คิดว่าตนตายไปแล้ว บางทีนั่นอาจเป็นจุดจบที่ดีมากก็ได้
เมื่อนางเสียใจอยู่พักหนึ่ง ก็คงลืมเขาได้
“ไป ข้าจะพาเจ้าไปพบแม่ทัพเฉิน!”
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในค่ายทหาร แม่ทัพเฉินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มืออุ้มรองเท้าคู่หนึ่งที่ขัดจนมันวาว พลางลูบไล้อย่างเบามือ
ทันทีที่แม่ทัพเฉินเห็นเอ้อโหลว เขาก็ตกใจจนผุดลุกจากเก้าอี้
“จางเอ้อร์โก่ว! เจ้ายังไม่ตายหรือ?”
“เรียนท่านแม่ทัพ ผู้น้อยโชคดีรอดชีวิตมาได้”
“นั่ง! นั่งลงแล้วค่อยพูด เหตุใดจึงหายไปนานเพียงนี้?”
“ผู้น้อยทราบดีว่าต้าโจวกำลังอ่อนล้าและขาดแคลนเสบียง จึงตั้งใจหาเสบียงให้ต้าโจวเพิ่มอีก โดยลอบเข้าไปยังหลังแนวข้าศึก...”
ส่วนเหตุใดคราวนี้เขาจึงหายไปนาน เอ้อโหลวแต่งเรื่องไว้เรียบร้อยแล้วระหว่างทางกลับ