เถ้าแก่ร้านขายโอสถเสียใจมาตลอดช่วงนี้ที่คราวก่อนกังวลว่าจะซื้อยาเก๊า จึงไม่ได้ซื้อโอสถคืนวัยมาให้มากกว่านั้น
หลังจากกินโอสถไปสองเม็ด สุขภาพของเขาก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
ช่วงนี้เดินเหินก็ไม่ปวดเอว ไม่เจ็บขา แม้แต่เวลาปัสสาวะก็ไม่เปียกชุ่มรองเท้าอีกแล้ว
เมื่อได้ลิ้มรสประโยชน์ของโอสถคืนวัยแล้ว ยามนี้เขาอยากซื้อเพิ่ม ทว่ากลับหาตัวคนขายไม่พบ
ยิ่งไปกว่านั้น มารเฒ่าหูที่ขายโอสถให้เขาผู้นั้น ดูเหมือนจะก่อเรื่องไว้จนถูกตลาดมืดประกาศจับ
เกรงว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสซื้อโอสถคืนวัยเช่นนี้อีกแล้ว
ขณะที่เถ้าแก่ร้านกำลังกลัดกลุ้ม ชายคนหนึ่งสวมผ้าคลุมสีดำปิดบังใบหน้าก็เดินเข้ามา
“คุณชายท่านนี้ต้องการสิ่งใด?”
ชายในผ้าคลุมเดินมาหยุดตรงหน้าเถ้าแก่ร้าน ก่อนแง้มมุมผ้าคลุมขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกกับดวงตาสามเหลี่ยมอันเย็นเยียบข้างหนึ่ง
“ฮึ ๆ ๆ...”
“ยังทำการค้าอยู่หรือไม่?”
เถ้าแก่ร้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยติด ๆ กันว่า “ทำขอรับ ทำ...”
“เชิญด้านใน!”
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องลับห้องเดิมเมื่อคราวก่อน คนหนึ่งนำหน้า อีกคนตามหลัง
เถ้าแก่ร้านชงชาวิญญาณจากภูเขาอวิ๋นอู้ซานชนิดเดิมให้เขาอีกกาหนึ่ง
เอ้อโหลวยกขึ้นดื่มหนึ่งถ้วย รสชาติยังเหมือนคราวก่อน
“ชานี้ไม่เลว ประเดี๋ยวเอาให้ข้าสักสองชั่ง”
สีหน้าเถ้าแก่ร้านเผยความลำบากใจ
“ชาชนิดนี้ขนส่งมาจากแคว้นหมื่นปีศาจ ข้ามีอยู่ทั้งหมดเพียงสองเหลี่ยงเท่านั้น”