เมื่อแม้แต่เฉินอ้วนยังบอกว่าอย่าไปล่วงเกินตลาดมืด เอ้อโหลวจึงยอมถอย ปล่อยให้พวกเขาเปิดตลาดไป
ผ่านไปอีกหลายวัน มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานคนหนึ่งมาถึงที่ว่าการเมือง หวงเหลาไฉให้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“ระดับของเจ้ายังไม่พอ ให้ผู้ว่าการเมืองของพวกเจ้ามาพบข้า!”
ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานผู้นั้นนั่งลงบนเก้าอี้ ไขว่ห้าง ก่อนจะไล่หวงเหลาไฉออกไป
เมื่อเอ้อโหลวมาถึง ก็เห็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานผู้นั้นนั่งเอกเขนกอยู่ในโถง พอเห็นเอ้อโหลวก็ไม่ลุกขึ้น เพียงเหลือบตามองเท่านั้น
“ท่านคือผู้ว่าการเมืองซานหยางหรือ? ได้ยินชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของขุนนางจางผู้เที่ยงธรรมมานาน สมเป็นวีรบุรุษหนุ่มโดยแท้”
คนผู้นี้มีพลังบำเพ็ญอยู่ขั้นสร้างรากฐานช่วงปลาย เมื่ออยู่ต่อหน้าเอ้อโหลวซึ่งดูคล้ายมีพลังอยู่ขั้นต้น เขากลับวางตนประหนึ่งผู้อาวุโส ใช้สายตาชื่นชมผู้น้อยพินิจเอ้อโหลว
“เจ้าเป็นใคร?”
เอ้อโหลวเดินไปนั่งบนที่นั่งประธาน ก่อนจะไขว่ห้างเอนกายพิงพนักเก้าอี้ แล้วถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ
“ข้าคือผู้พิทักษ์ที่ตลาดมืดส่งมาประจำเมืองซานหยาง เรียกข้าว่าผู้พิทักษ์เว่ยก็พอ”
“เจ้าน่าจะได้ยินจดหมายเมื่อหลายวันก่อนแล้ว พวกเราจะเปิดตลาดมืดในเมืองซานหยางและเมืองอำเภอที่ขึ้นตรงต่อที่นี่”
“หวังว่าท่านจางจะให้ความร่วมมือ เมื่อถึงเวลานั้น พวกเราจะมอบร้านค้าให้ท่านหลายห้องโดยไม่คิดเงิน”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าผู้พิทักษ์เว่ยรู้สึกว่าตนไม่ได้รับความเคารพมากพอ จึงไม่พอใจอยู่บ้าง เขาเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา พร้อมมอบผลประโยชน์เล็กน้อยให้
“ไม่ทราบว่าผู้พิทักษ์เว่ยต้องการให้ข้าร่วมมืออย่างไร?” เอ้อโหลวยังคงท่าเดิม ไขว่ห้างถามขึ้น