เฉินอ้วนออกศึกอยู่ภายนอกในยามนี้ ทว่ายังคงพกรองเท้าคู่โปรดติดตัวไปด้วย
เขาเก็บมันไว้ในถุงเก็บของที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ทุกครั้งที่มีเวลาว่างก็จะนำรองเท้าคู่นี้ออกมาพินิจอย่างทะนุถนอม
วันนี้เพิ่งผ่านศึกใหญ่มาหมาด ๆ เขาจึงขังตัวเองอยู่ในห้องเล็กห้องหนึ่ง
จากนั้นจึงค่อย ๆ นำรองเท้าออกมาอย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะทำให้เจ้าตัวน้อยของเขาตกใจ
เขาประคองรองเท้าไว้ในมือ พลิกพิจารณาทีละกระเบียดอย่างละเอียด ทว่าวันนี้ก็ยังไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
นับแต่ตกใจครั้งก่อน รองเท้าสุดที่รักของเขาก็ไม่ได้กินสิ่งใดมานานแล้ว
ต่อให้เขาหาสิ่งของวิเศษล้ำค่ามาป้อนให้มากมาย รองเท้าของเขาก็ยังไม่ยอมกินหรือดื่ม หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงอดกังวลไม่ได้
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เฉินอ้วนก็แทบอยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาด ช่างวู่วามเสียจริง
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าจิตวิญญาณศาสตราในรองเท้าคู่นี้ขี้อาย แต่ตอนนั้นเขากลับห้ามความอยากรู้อยากเห็นไม่อยู่ แอบมองอยู่หลังประตู
ทำให้เจ้าตัวน้อยของเขาตกใจจนไม่กล้าเผยตัวอยู่นานหลายเดือน
เฉินอ้วนกำลังมองรองเท้าอยู่ พลันได้ยินเสียงเคาะประตู จึงรีบเก็บรองเท้าใส่ถุงเก็บของ
“เข้ามา”
ทหารกองทัพพิทักษ์แผ่นดินนายหนึ่งขานรับแล้วเดินเข้ามา
“ท่านแม่ทัพ ช่วงนี้พวกเรากำลังสืบตามจับสาวกนอกรีตที่หลบหนีไป แต่พบคนผู้หนึ่งเข้า จึงตัดสินใจได้ยากขอรับ”
“คนที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ใครสมควรถูกฆ่าก็ฆ่า ใครสมควรถูกยึดบ้านก็ยึด มีอะไรให้ลำบากใจ?”
เฉินอ้วนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทางการทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจวไม่เคยปรานีลัทธินอกรีตอยู่แล้ว ฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง
“ท่านแม่ทัพ คนผู้นี้ท่านรู้จักขอรับ”
“เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เคยเกี่ยวข้องกับลัทธินอกรีตแม้แต่น้อย”
เฉินอ้วนปฏิเสธทันควัน ไม่ว่าอย่างไร สิ่งแรกคือต้องตัดตัวเองออกจากเรื่องนี้ให้ได้
“ท่านแม่ทัพยังจำได้หรือไม่ว่า เมื่อหลายปีก่อนพวกเราเคยพบอ๋องฉีที่ภูเขาปากอสรพิษ ใต้ภูเขาในอำเภออันชาง?”
“จำได้สิ ตอนนั้นพี่น้องใต้บังคับบัญชายังได้รับรางวัลเพราะเรื่องนี้ด้วย”
“อะไรนะ? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอ๋องฉีหรือ?”
เฉินอ้วนเพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาเบิกกว้างจนลูกน้องสะดุ้งตัวสั่น