เอ้อโหลวได้รับตำแหน่งตูเว่ยเกษตรขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข่าวแพร่กระจายไปทั่วแวดวงขุนนางเมืองซานหยางอย่างรวดเร็ว
ทางอำเภอ นายอำเภอติงนำขุนนางทั้งเล็กใหญ่ในที่ว่าการมาเยือนถึงบ้านเพื่อแสดงความยินดีด้วยตนเอง
「ยินดีด้วย ยินดีด้วย!」
「ที่แท้ก็เป็นใต้เท้าติงผู้เที่ยงธรรมมาเยือน เชิญเข้ามานั่งด้านในเร็ว」
เมื่อเอ้อโหลวเห็นนายอำเภอติง ก็พบว่าด้านหลังเขายังมีคนติดตามมาอีกกลุ่มหนึ่ง นับแล้วมีมากกว่าร้อยคน ผู้คนจากที่ว่าการอำเภอมากันครบถ้วน
นอกจากนี้ ทุกคนยังถือของกำนัลหนักอึ้งไว้ในมือ ด้านหลังพวกเขามีกลุ่มคนหามของตามมา ขนตะกร้าและหีบมามากมาย
โชคดีที่หลายปีมานี้เขาสร้างบ้านหลังใหญ่ไว้ใต้ภูเขาปากอสรพิษ
หาไม่แล้ว หากมีคนมาเยือนมากมายพร้อมของกำนัลจำนวนมากเช่นนี้ คงไม่มีที่ต้อนรับพวกเขา
นายอำเภอติงประสานมือคำนับเอ้อโหลว ก่อนยื่นรายการของกำนัลให้
「ข้านำคนจากที่ว่าการอำเภออันชางมาด้วย ตั้งใจเตรียมของขวัญเล็กน้อย ขอท่านตูเว่ยโปรดรับไว้」
「ใต้เท้าติงมาเยือนก็พอแล้ว ไยยังต้องนำของกำนัลมาด้วยเล่า!」
ปากเอ้อโหลวกล่าวถ้อยคำเกรงใจ ทว่ามือกลับรับรายการของกำนัลมาอย่างว่องไว ระหว่างนั้นยังไม่ลืมใช้ญาณกวาดมองอยู่แวบหนึ่ง
「ศิลาวิญญาณห้าก้อน ยาเม็ดบำรุงรากฐานสามเม็ด โสมอายุร้อยปีสองต้น หญ้ารวมปราณหนึ่งต้น ยาเม็ดบำรุงรากฐานสองโต่ว หมูอ้วนสิบตัว ไก่ 100 ตัว เป็ด 100 ตัว…」
สำหรับขุนนางสุจริตอย่างนายอำเภอติง ของกำนัลชุดนี้นับเป็นภาระไม่น้อยแล้ว
เอ้อโหลวสัมผัสได้ถึงความจริงใจเต็มเปี่ยมจากของกำนัลเหล่านี้
เขารีบเชิญนายอำเภอติงเข้าไปในบ้าน แล้วนำชาชั้นดี ขนม ของแห้ง และผลไม้เชื่อมมาให้
ส่วนขุนนางคนอื่นจากที่ว่าการกับของกำนัลนั้น ย่อมมีชิวเยว่และซุนวั่งไฉคอยต้อนรับ
เอ้อโหลวกับนายอำเภอติงนั่งสนทนากันอย่างออกรสในโถงใหญ่ ทั้งสองพูดคุยกันถูกคอยิ่งนัก
「วิถีการเพาะปลูกนั้น ต้องมีที่ดินกว้างใหญ่และผู้คนมากมาย จึงจะได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์…」
แม้นายอำเภอติงจะดำรงตำแหน่งมาหลายปี ทว่าเขายังคงห่วงใยเรื่องการเพาะปลูกอยู่เสมอ คอยกังวลว่าผลผลิตในท้องนาจะดีหรือไม่