สองผู้เช่าที่ดินซึ่งเข้าร่วมลัทธินอกรีตถูกเอ้อโหลวตำหนิยกใหญ่ ทว่าไม่ต้องลงมือเฆี่ยนตีด้วยซ้ำ ก็ปล่อยพวกเขากลับไปได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้งสองกลับถึงหมู่บ้าน แล้วใช้ชีวิตเช่นเดิม ตื่นทำงานยามตะวันขึ้น พักผ่อนยามตะวันตกดิน แทบไม่ต่างจากทุกวัน
เวลาผ่านไปอีกเดือนหนึ่ง ค่ำคืนวันนั้น นกเค้าแมวนอกหมู่บ้านส่งเสียงร้องติดกันสามครั้ง
ทั้งสองได้ยินเสียง จึงลอบลงจากเตียงแล้วมุ่งหน้าออกนอกหมู่บ้าน
ใต้ต้นไม้เล็กต้นหนึ่งนอกหมู่บ้าน มีชายชุดดำรออยู่ก่อนแล้ว
“คารวะท่านทูต”
เมื่อเห็นชายชุดดำ ทั้งสองก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะ
“หม่าเหล่าเอ้อร์ หม่าเหล่าอู่ ช่วงนี้พวกเจ้ามีข่าวคราวจากทางภูเขาปากอสรพิษหรือไม่?”
“มีขอรับ มี...”
“ข้าก็มี...”
เมื่อได้ยินท่านทูตถาม ทั้งสองก็รีบแย่งกันตอบ
“พูดทีละคน หากข่าวมีประโยชน์ แต่ละคนจะได้ข้าวหนึ่งโต่วเป็นรางวัล”
ท่านทูตมองทั้งสองอย่างดูแคลน ท่าทางส่ายหางประจบสอพลอเพียงเพื่อข้าวหนึ่งโต่วเช่นนี้ เขารังเกียจจากก้นบึ้งของหัวใจ
“หม่าเหล่าเอ้อร์ เจ้าพูดก่อน”
“อืม ได้ ภายใต้ภูเขาปากอสรพิษ ฝูงแกะออกลูกอีกแล้ว แม่แกะขาลายตัวนั้นออกลูก 4 ตัว ตายไป 2 ตัว ตอนนี้ในฝูงมีสองร้อย...สามร้อย...”
หม่าเหล่าเอ้อร์นับนิ้ว พลางรื้อฟื้นความทรงจำอย่างละเอียด แต่กลับคำนวณไม่ออกชั่วขณะว่ามีแกะทั้งหมดกี่ตัว
“พอแล้ว ข้ารู้แล้ว ยังมีข่าวอื่นหรือไม่?”
ท่านทูตขัดจังหวะการคำนวณของหม่าเหล่าเอ้อร์อย่างรำคาญ เสียข้าวไปสองโต่ว ทั้งวันมีแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้
หม่าเหล่าเอ้อร์ส่ายหน้าอย่างงุนงง
“ไม่มีแล้ว”
“ข้ายังมีข่าว!”
หม่าเหล่าอู่กล่าวขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว
“บนภูเขาปากอสรพิษมีงูตัวใหญ่หลายตัว เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเห็นพวกเขาใช้มันลากรถ”