“ก๊าก...”
เสียงห่านร้องกังวานดังก้องขึ้นกลางนภาเหนือเมืองซานหยาง
ชาวเมืองซานหยางที่กำลังทำไร่ไถนาได้ยินเสียงนั้น ราวกับได้ฟังเสียงสวรรค์ ต่างทิ้งจอบกับคานหาบในมือลง แล้วเงยหน้ามองขึ้นไป
เห็นเพียงห่านตัวใหญ่ตัวหนึ่งบินผ่านท้องฟ้า บนหลังห่านมีเด็กหนุ่มนั่งอยู่
“ขุนนางจางผู้เที่ยงธรรม!”
“ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมกลับมาแล้ว!”
“ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรม!”
ทุกแห่งที่ห่านตัวใหญ่บินผ่าน ฝูงชนจะส่งเสียงโห่ร้องยินดีเป็นระลอก จากนั้นก็มีคนคุกเข่าลงโขกศีรษะ
“ขอให้ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมมั่งมีศรีสุข อายุยืนหมื่นปี!”
“ขอให้ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมปลอดภัย ไร้โรคภัยและเคราะห์ร้าย อายุยืนหมื่นปี!”
“ขอให้ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงคุณธรรมแคล้วคลาดจากภัยพิบัติ...”
ทันทีที่ชาวเมืองซานหยางเห็นเอ้อโหลว ทุกคนต่างตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ
พวกเขาคุกเข่าลงด้วยความสมัครใจ อธิษฐานให้เอ้อโหลวจากใจจริง หวังให้เขาคงความเยาว์วัยและมีอายุยืนหมื่นปี
เอ้อโหลวนั่งอยู่บนหลังห่านตัวใหญ่ ไม่ว่าจะบินไปแห่งใดในเมืองซานหยาง ภาพที่เห็นก็เป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น
เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ความจริงแล้วเขาไม่ได้ดีกับพวกเขาเป็นพิเศษ
เขาเพียงปฏิบัติต่อชาวบ้านราวกับพืชผลในไร่ของตน เก็บเกี่ยวเป็นระยะเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าชาวบ้านเหล่านี้จะรักและเทิดทูนเขาราวกับเป็นบิดามารดาผู้ให้ชีวิตใหม่
นับแต่หนีออกจากตำหนักมังกรเจียว เขาก็เดินทางอย่างเร่งร้อนมาตลอด ระหว่างทางยังพบเจออุปสรรคไม่น้อย
ใช้เวลานานกว่าสามเดือนจึงบินกลับมาถึงเมืองซานหยาง