มังกรเจียวสามตัวผลัดกันทุบตีสัตว์ยักษ์ตลอดทั้งวัน จนมันส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด
ทว่าสัตว์ยักษ์ยังปากแข็ง ความลับที่ว่าร่างกายของมันมีไตอยู่สองข้าง มันยืนกรานไม่ยอมปริปากบอกแม้แต่น้อย
มังกรเจียวทั้งสามเค้นถามข่าวคราวจากมันไม่ได้ แถมยังทุบตีจนเหนื่อยล้า จึงได้แต่กลับไปหาอะไรกินและพักผ่อนชั่วคราว ก่อนค่อยกลับมาใหม่
หลังจากมังกรเจียวทั้งสามจากไป พวกมันก็ปิดประตูตำหนักใหญ่ลงอีกครั้ง
สัตว์ยักษ์ยังคงถูกมัดแน่นหนาอยู่กับเสา มังกรเจียวทั้งสามที่ซ้อมมันจนเหนื่อยล้า ส่วนตัวมันเองก็คงบาดเจ็บไม่น้อย เจ็บปวดไปทั่วร่าง เกล็ดหลายแห่งแตกจนมีเลือดไหล
ขณะที่สัตว์ยักษ์รู้สึกว่าตนบาดเจ็บสาหัสและกำลังร้องโหยหวนเสียงดัง จู่ ๆ มันก็เห็นสัตว์ยักษ์อีกตัวปรากฏขึ้นกลางตำหนักใหญ่
อีกฝ่ายสูงสิบจั้ง หัวกลมโต ดวงตาเล็ก หางยาว และมีเกล็ดสีดำ
มันเบิกตาเล็ก ๆ มองอีกฝ่าย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
“เอ๊ะ... เหตุใดเจ้า... ถึงเหมือนข้า...”
ในที่สุดสัตว์ยักษ์ก็มองออกว่าอีกฝ่ายมีรูปร่างหน้าตาเหมือนตนทุกประการ มิน่าเล่าจึงรู้สึกคุ้นตานัก
“พี่น้อง!”
“ข้าคือพี่น้องแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากเจ้ามาหลายปี!”
สัตว์ยักษ์อีกตัวที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมันทุกประการมองมา ท่าทางสนิทสนมยิ่งนัก
“จำไม่ได้แล้วหรือ?”
สัตว์ยักษ์พยายามนึกทบทวนอย่างละเอียด ทว่าความทรงจำกลับพร่าเลือน มันอาศัยอยู่ในหุบเหวสมุทรมืดมิดมาตลอด ไม่เคยติดต่อกับชาวสมุทรอื่น จึงแทบไม่มีความทรงจำเหลืออยู่
“พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ ข้าคิดถึงเจ้าทุกวัน อยากมาหาเจ้า แต่เจ้ากลับลืมข้าเสียแล้ว!”