เอ้อโหลวเดินตามพี่น้องติง ข้ามผืนนาไปจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งในที่สุด
หมู่บ้านแห่งนี้กว้างใหญ่ มีครัวเรือนอย่างน้อยนับพัน หลังคาเรือนล้วนมุงกระเบื้องผนังก่ออิฐเขียว ชาวบ้านที่เดินเข้าออกต่างแต่งกายเรียบร้อย ใบหน้ามีเลือดฝาด
ภาพนี้แตกต่างจากหมู่บ้านเส่ซีอย่างสิ้นเชิง ดูจากสภาพแล้ว คนในหมู่บ้านติงคงมีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวมกันทุกครัวเรือน
บนโลกนี้ยังมีสถานที่อุดมสมบูรณ์เช่นนี้ด้วยหรือ
เมื่อคนในหมู่บ้านเห็นพี่น้องติง ต่างแสดงความเคารพอย่างยิ่ง พากันคำนับทักทาย
ใจกลางหมู่บ้านมีเรือนใหญ่ล้อมด้วยกำแพงอิฐเขียวสูงตระหง่าน บนกำแพงมีช่องเล็ก ๆ สำหรับยิงธนูอยู่มากมาย
เหนือประตูเรือนใหญ่มีอักษรสามตัวเขียนว่า “หมู่บ้านติง”
ประตูใหญ่ของหมู่บ้านติงเปิดกว้าง ไม่มีแม้แต่คนเฝ้าประตู มีเพียงเด็กซุกซนไม่กี่คนกำลังนั่งยอง ๆ เล่นโยนก้อนกรวดอยู่หน้าประตู
“ระหว่างทางที่ผ่านมาเห็นบ้านหลายหลังที่นี่ไม่ปิดประตู พวกท่านไม่กลัวโจรหรือ?”
เอ้อโหลวรู้สึกฉงน บ้านที่ยากจนก็ยังมีของมีค่าอยู่บ้างไม่ใช่หรือ
อย่างหม้อ ชาม กะละมัง กระบวย ฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ ของพวกนี้ หากไม่เก็บให้มิดชิด เพียงพริบตาก็อาจถูกคนขโมยไป
ยิ่งไปกว่านั้น คนในหมู่บ้านติงดูร่ำรวยกันทั้งนั้น ของมีค่าในบ้านคงมีไม่น้อย
“ล็อกประตูหรือ? หมู่บ้านติงของเราไม่มีโจรหรอก
ทุกคนล้วนเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน หากแขวนแม่กุญแจไว้หน้าประตู มิเท่ากับระแวงคนบ้านเดียวกันว่าเป็นโจรหรือ? นับว่าไม่ให้เกียรติกันเกินไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอ้อโหลวรู้สึกแปลกประหลาด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินทฤษฎีพิสดารเช่นนี้
ระหว่างสนทนา ทั้งสามก็เดินเข้าหมู่บ้านติงแล้ว และในที่สุดเอ้อโหลวก็ได้พบประมุขตระกูลติง
ใครจะคิดว่าบุคคลผู้เลื่องชื่อผู้นี้ กลับดูไม่ต่างจากชาวนาทั่วไป
เขาสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ ผิวคล้ำดุจสีซีอิ๊ว เส้นผมรวบไว้บนศีรษะอย่างลวก ๆ
ตอนเอ้อโหลวมาถึง เขากำลังพับขากางเกงขึ้น เปลือยเท้าใช้จอบถางหญ้าในแปลงเล็ก ๆ