เซี่ยชิงซานได้รับบาดเจ็บสาหัสในครานี้ จึงทำได้เพียงนำกำลังพลที่เหลือถอยกลับ
ด้วยกำลังพลที่เหลืออยู่ของกองทัพแคว้นชิงในยามนี้ อย่างมากก็รักษานครชิงโจวกับพื้นที่โดยรอบได้เพียงบางส่วน
นอกนครชิงโจว เซี่ยชิงซานหันกลับไปมองด้านหลัง พบว่ามีผู้ติดตามเหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบคน
ยอดฝีมือส่วนใหญ่ล้วนพลีชีพในสนามรบแล้ว อีกส่วนหนึ่งหนีไม่ทัน จึงถูกผู้บำเพ็ญปีศาจตามทันและสังหาร
ยังมีอีกส่วนที่พลัดหลงกันไป ต้นไม้ใหญ่ล้มลง ฝูงลิงย่อมแตกกระเจิง ภายหน้าจะกลับมาหรือไม่ก็ยังยากจะกล่าว
“แค่ก...”
เซี่ยชิงซานกระอักโลหิตออกมา พักหายใจครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยกับผู้คนด้านหลังอย่างยากลำบากว่า
“พวกเจ้าอยู่ข้างหลัง ข้าจะเข้าเมืองไปขอพบประมุขตระกูลก่อน”
“แค่ก...”
เซี่ยชิงซานมีผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งประคองเดินไป โลหิตยังคงซึมออกจากมุมปากไม่ขาดสาย
เมื่อเดินมาถึงทางแยกแห่งหนึ่งเชิงเขา ชายจากตระกูลเซี่ยผู้หนึ่งก็ยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว
“ท่านผู้ดูแลเซี่ย!”
เซี่ยชิงซานเงยหน้ามอง เห็นแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง
คนผู้นี้มิใช่ผู้ว่าการเมืองซานหยางในอดีตหรือ? เพราะติงเหล่ามารจึงติดไออำมหิต ต้องพักรักษาตัวอยู่บ้าน
เนื่องจากพักรักษาตัวอยู่บ้านมาโดยตลอด ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน เซี่ยชิงซานจึงเกือบลืมคนผู้นี้ไปแล้ว
ปีนั้นเขาเป็นผู้ไปจัดการเรื่องเมืองซานหยางด้วยตนเอง
เซี่ยชิงซานพลันนึกขึ้นได้ว่า หลังจากติงเหล่ามารก่อเรื่องในเมืองซานหยางครานั้น ก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย
ปีนั้นเขาเคยสืบเรื่องนี้ ทว่ากลับไม่ได้ความ เนื่องจากมีเรื่องให้จัดการมากมาย จึงค่อย ๆ ลืมเรื่องติงเหล่ามารไป