เอ้อโหลวเดินอยู่บนถนนในแคว้นชิงด้วยรูปลักษณ์ธรรมดาสามัญ ทว่ายังคงได้ยินผู้คนพูดถึงตำนานต่าง ๆ ของเซียนธิดาผีเสื้อ
แต่ผู้คนที่เลือดร้อนจนคิดจะจับตัวเซียนธิดาผีเสื้อกลับไม่มีให้เห็นอีกแล้ว
หลายปีผ่านไปก็ยังจับไม่ได้ ทุกคนจึงเลิกคาดหวังกันไปนานแล้ว
เอ้อโหลวเดินไปตามถนน พลางรู้สึกว่านครชิงโจวในยามนี้เงียบเหงากว่าเดิมมาก ไม่คึกคักรุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อน
เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่มา ที่บนถนนมีทั้งคนแสดงกายกรรมและศิลปะ มีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงร้องเรียกลูกค้า อีกทั้งยังมีขอทานอีกมากมาย
ยามนี้แม้แต่พ่อค้าเร่กับคนใช้แรงงานก็ไม่เห็นแล้ว
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้โวยวายพลันดังมาจากเบื้องหน้า ผู้คนมากมายพากันมุงดู
“อา...”
“ท่านพ่อ...”
“ท่านแม่...”
การชอบมุงดูเรื่องสนุกเป็นธรรมชาติของมนุษย์ เอ้อโหลวเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้จึงเดินตามผู้คนเข้าไปมุงด้วย
เบื้องหน้ามือปราบสองคนแห่งนครชิงโจวกำลังใช้โซ่เหล็กล่ามผู้ใหญ่สองคนไว้ ด้านหลังยังมีเด็กอีกสองคนตามมาด้วย
คนทั้งครอบครัวร้องเรียกพ่อเรียกแม่ ไม่รู้ว่าถูกใส่ความด้วยเรื่องใด
ผู้คนที่มุงดูต่างชี้ไม้ชี้มือและวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ขาดปาก
จากเสียงสนทนาเหล่านั้น เอ้อโหลวพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้าง
ที่แท้ครอบครัวนี้ถูกจับกุมเพราะเกี่ยวข้องกับเมืองซานหยางของเขา
เนื่องจากชาวบ้านต่างคิดหนีไปเมืองซานหยาง แคว้นชิงในหลายพื้นที่จึงออกกฎหมายเข้มงวด ห้ามประชาชนโยกย้ายถิ่นฐาน
เพื่อสกัดกระแสผู้ลี้ภัย ยามนี้หากจับได้สักคนก็สังหารเสียหนึ่งคน
หนึ่งในกฎหมายเหล่านั้นกำหนดให้ประชาชนสอดส่องกันเอง และใช้ระบบลงโทษพัวพัน
ครอบครัวที่อยู่ติดกันหลายบ้านถูกจัดเป็นกลุ่มเดียวกัน หากพบว่าเพื่อนบ้านมีทีท่าจะหลบหนี ต้องรีบแจ้งทางการทันที มิฉะนั้นจะมีความผิดเทียบเท่าผู้หลบหนี และถูกลงโทษพัวพันด้วยการตัดหัว
เคราะห์ร้ายของครอบครัวตรงหน้าคือเพื่อนบ้านหลบหนีไป แต่พวกเขากลับไม่ได้แจ้งทางการทันท่วงที