“ก๊าก ๆ ๆ……”
ช่วงนี้ห่านตัวใหญ่กินดี เล่นสนุก อารมณ์เบิกบาน รูปร่างจึงเติบโตขึ้นมาก
ยามนี้มันกางปีกทะยานอยู่กลางเวหา แผ่นหลังทั้งกว้างและราบเรียบ เอ้อโหลวกอดเสี่ยวเฮยนั่งอยู่บนหลังห่าน สายลมพัดปะทะใบหน้า ชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ
เมื่อก้มมองลงไปเบื้องล่าง ทุกวันนี้เมืองซานหยางมีผู้คนหนาแน่น แม้แต่ตลาดเล็ก ๆ ที่แต่เดิมมีคนอยู่น้อยนิดก็ยังคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
จากสถิติของหวงเหลาไฉ เมืองซานหยางมีประชากรถึง 2,000,000 คนแล้ว
ผู้คนจากพื้นที่โดยรอบล้วนถูกดึงดูดเข้ามา บัดนี้ที่นาในหลายเมืองของแคว้นชิงไม่มีคนเพาะปลูก จึงรกร้างว่างเปล่า
ได้ยินว่าความเป็นอยู่ของนายอำเภอและเศรษฐีในเมืองใกล้เคียงหลายแห่งตกต่ำลงไม่น้อย
แต่ก่อนคนเหล่านี้ออกจากบ้านก็ต้องนั่งเกี้ยวแปดคนหาม มีผู้ติดตามห้อมล้อมนำหน้า หลังจากนั้นยังต้องสาดน้ำชำระถนน ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยถึงขีดสุด
เพียงโยนเหรียญทองแดงออกไปไม่กี่เหรียญ ก็มีคนยินดีหมอบลงกับพื้นให้พวกเขาเหยียบเป็นที่รองเท้า
ใช้ข้าวเพียงหนึ่งหรือสองสือก็ซื้อเด็กสาวงดงามกลับจวนมาเป็นสาวใช้ เป็นอนุภรรยา คอยเลียหนองฝี หรือใช้เป็นกระโถนถ่มเสมหะ……
ความสุขของท่านผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ล้วนสร้างขึ้นบนหยาดเหงื่อของคนยากจนจำนวนมหาศาล
ตราบใดที่ยังมีคนจนที่กินมื้อเช้าไม่รู้มื้อเย็นอยู่
พวกท่านผู้สูงศักดิ์เพียงโยนเงินออกไปนิดหน่อย ก็มีคนยากจนมากมายแย่งกันเข้ามาเป็นทาสรับใช้
แต่บัดนี้กลับกลายเป็นว่าผู้คนหนีไปหมดแล้ว