ซือหม่าอี้มองเนื้อชิ้นเล็กบางราวปีกจักจั่นมาตั้งแต่แรก ในใจยังคิดว่านิสัยขี้เหนียวของเอ้อโหลวคงแก้ไม่หาย
บัดนี้จึงพบว่าเนื้อบางราวปีกจักจั่นชิ้นนี้กลับหั่นไม่ขาด ทั้งยังได้ยินว่าเป็นของดีที่แม้แต่จักรพรรดิยังไม่มีวาสนาได้กิน
เขาจึงรู้ว่าตนคงเข้าใจเอ้อโหลวผิดไป
ซือหม่าอี้ออกแรงอยู่พักใหญ่ กว่าจะหั่นเนื้อออกมาได้ชิ้นเล็ก ๆ แล้วจิ้มซอสพริกใส่ปาก เคี้ยวอย่างละเอียด รสเผ็ดอ่อน ๆ หอมหวานสดใหม่ แม้กัดไม่ขาด แต่ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งได้รส
เพียงชิ้นเล็ก ๆ นี้ เคี้ยวอยู่ในปากหลายวันก็ยังไม่มีปัญหา
ซือหม่าอี้เคี้ยวอยู่นาน กว่าจะกลืนเนื้อลงคออย่างอาลัยอาวรณ์
“นี่เป็นเนื้ออะไร? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”
ซือหม่าอี้อยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี ทั้งยังใกล้ชิดกับจักรพรรดิ ความรู้ความเข้าใจของเขาในวันนี้ย่อมไม่เหมือนเมื่อครั้งอดีต
ทว่าในยามนี้ เขากลับแยกไม่ออกว่านี่คือสิ่งใด
“เจ้าอาจไม่เคยพบสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ แต่ในตำราต้องเคยอ่านเจอแน่”
“มังกรแท้ เคยได้ยินใช่หรือไม่?”
“มังกรแท้? ที่ข้ากินอยู่คือเนื้อมังกรหรือ?”
ซือหม่าอี้หยิบเนื้อชิ้นเล็กที่เหลืออยู่บนจานขึ้นมา พินิจอย่างละเอียด
เขาถือมันพลิกดูไปมา แล้วยังดมกลิ่นอีกด้วย เนื้อที่เหลือเพียงนิดเดียวนี้ทำให้เขาแทบไม่อยากกิน
“เกือบจะแน่นอน”
เอ้อโหลวพยักหน้า ตามตำนานของเขตโลหิตมังกร ต่อให้ไม่ใช่มังกรแท้ ก็ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างยิ่ง
ซือหม่าอี้ถือเนื้อชิ้นเล็กที่เหลืออยู่ในมือ พลิกดูไปมา ไม่อาจตัดใจเอาเข้าปากจริง ๆ
“กินไปก่อนเถิด ตอนเจ้าจะกลับ ข้าจะมอบให้อีกชิ้น”