เมื่อพวกเขาออกเดินทางกันอีกครั้ง กองกำลังที่เดิมมีห้าหกร้อยคนก็เหลือเพียงสามร้อยกว่าคน
ยามนี้ทุกคนมองห่านตัวใหญ่ด้วยแววตาหวาดเกรงอยู่บ้างแล้ว
พวกเขาเพิ่งตระหนักว่าห่านตัวนี้แข็งแกร่งกว่าตนมาก อย่างน้อยมันก็สามารถต่อกรกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานได้ตามลำพัง
ห่านตัวใหญ่ไม่ใส่ใจสายตาเคารพยำเกรงที่ทุกคนทอดมองมา มันเดินนำอยู่หน้าขบวน เชิดหน้ามองฟ้า ย่างเท้าแยกขาเป็นตัวอักษรแปด ส่วนก้นก็ส่ายไปมา
แท้จริงแล้วมีเพียงห่านตัวใหญ่ที่คิดว่าตนดูองอาจ หลังผ่านศึกใหญ่เมื่อคืน ขนของมันยุ่งเหยิง ขนบริเวณก้นและแผ่นหลังก็ร่วงจนเกลี้ยง
ในสายตาเอ้อโหลว ยามนี้มันก็เป็นเพียงห่านขนกระเซอะกระเซิงที่ตกอับตัวหนึ่ง
ที่เอวของเอ้อโหลวมีถุงเก็บของเพิ่มมาอีกห้าใบ ห้อยเรียงเป็นแถว ดูคล้ายเศรษฐีใหม่อยู่ไม่น้อย
เขาใช้ญาณตรวจดูตั้งแต่แรกแล้ว ข้างในไม่มีของมีค่าอะไรนัก
มีเพียงศิลาวิญญาณจำนวนเล็กน้อยกับโอสถโลหิตวิญญาณบางส่วน
ทว่าเมื่อคืนพวกเขาได้กระบี่เหินมาสิบกว่าเล่ม หยางเถี่ยแบ่งไปหลายเล่ม ส่วนที่เหลือเอ้อโหลวยกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาไปจนหมด
“น้องจาง เหตุใดเจ้าจึงพกปูนขาวติดตัวมากมายถึงเพียงนี้?”
หยางเถี่ยสงสัยมานานแล้ว คนปกติที่ไหนจะพกปูนขาวไว้กับตัวมากมายเช่นนั้น