เอ้อโหลวพาซือหม่าอี้กลับมายังเมืองซานหยางได้ 7 วันแล้ว เมื่อนับรวม 3 วันก่อนหน้านี้ ก็ผ่านไป 10 วันเต็ม
สติของซือหม่าอี้ยังไม่ฟื้นคืน
คราวนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ เอ้อโหลวเองก็ไม่รู้วิชารักษา จึงนำโอสถรักษาบาดแผลมาป้อนให้ซือหม่าอี้กิน ทว่ากลับไม่เป็นผลแม้แต่น้อย
เมื่อคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร จึงได้แต่รอต่อไป ครั้นรออีกครึ่งเดือน ซือหม่าอี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้น
เอ้อโหลวร้อนใจอยู่ในอก แต่ก็ไม่กล้าพาซือหม่าอี้ไปให้ผู้อื่นตรวจดู
ในเมืองหลวงอาจมีผู้เชี่ยวชาญที่แก้ปัญหาเช่นนี้ได้ ทว่าหากทำเช่นนั้น สถานการณ์ของซือหม่าอี้ก็จะถูกเปิดเผย
“แคว้นหมื่นปีศาจของเรามีหมอเทวดาอยู่ผู้หนึ่ง พวกเราจะพาเขาไปให้ตรวจดูหรือไม่”
ตอนนั้นเอง จูเอ๋อร์ก็นึกขึ้นได้ว่าในแคว้นหมื่นปีศาจมีหมอเลื่องชื่ออยู่ผู้หนึ่ง เมื่อก่อนพี่สาวใหญ่ของนางได้รับบาดเจ็บ ก็เคยไปหาหมอผู้นี้
เอ้อโหลวราวกับพบฟางเส้นสุดท้าย จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย วันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทางไปพร้อมกับจูเอ๋อร์ โดยพาซือหม่าอี้ออกจากเมืองซานหยาง
ทั้งสองเข้าไปในเขตแคว้นหมื่นปีศาจ มีจูเอ๋อร์นำทาง การเดินทางครั้งนี้ย่อมราบรื่น ไม่มีปีศาจตนใดกล้ามาหาเรื่องพวกเขา
เหาะเหินอยู่สิบกว่าวัน ในที่สุดก็มาถึงท่ามกลางเทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาล
สถานที่แห่งนี้มีภูเขาเขียวขจีทอดต่อเนื่อง สายน้ำไหลรินไม่ขาดสาย ลำธารไหลผ่านขุนเขา ก่อนจะรวมเป็นทะเลสาบใหญ่ระหว่างแนวเขา