“มารเฒ่าหู! พักจนพอหรือยัง? ข้ามาอีกแล้ว!”
ยามนี้เอ้อโหลววิ่งจนเหนื่อยหอบ จึงหยุดพักอยู่ในภูเขาร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง ส่วนจูเอ๋อร์ยังสนุกสนานไม่รู้เบื่อ นางไม่เคยเล่นเกมที่สนุกถึงเพียงนี้มาก่อน
“จูเอ๋อร์ พวกเราวิ่งไล่จับกันมาทั้งวันแล้ว น่าจะพอได้แล้วกระมัง!”
เอ้อโหลวปลอมตัวเป็นมารเฒ่าหูให้จูเอ๋อร์ไล่ล่า เพื่อช่วยรับเคราะห์แทนซือหม่าอี้ จนปรากฏตัวไปทั่วเมืองหลายแห่งในละแวกนี้แล้ว
อย่างน้อยในสายตาของชาวบ้านแถบนี้ เรื่องเลวร้ายทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของผู้บำเพ็ญนอกรีตมารเฒ่าหู ส่วนฮูหยินของขุนนางจางผู้เที่ยงธรรมแห่งเมืองซานหยาง ก็ออกไล่ล่าผู้บำเพ็ญนอกรีตไปไกลนับพันลี้ เพื่อคุ้มครองความสงบสุขของราษฎร
“ดูสิ ชาวบ้านในเมืองแถบนี้ยังไม่รู้เรื่องกันเลย พวกเราไล่กันต่ออีกวันดีหรือไม่?”
จูเอ๋อร์กำลังสนุก จึงเอ่ยอ้อนวอนเอ้อโหลว
เอ้อโหลวก้มมองซือหม่าอี้ที่ถูกใยแมงมุมมัดไว้ เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เขาก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากพื้น
“เจี๊ยก ๆ ๆ……”
“นางหญิงแพศยา เลิกตามข้าได้แล้ว! ข้าผิดไปแล้ว!”
เอ้อโหลววิ่งหนีไปข้างหน้า พลางร้องขอความเมตตาจากจูเอ๋อร์
“ฮึ! ผู้บำเพ็ญนอกรีตอย่างเจ้าไม่รู้จักสำนึก!”
“รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
จูเอ๋อร์เร่งฝีเท้าทั้งแปดข้างไล่ตามมาจากด้านหลัง พร้อมตวาดถามเสียงดัง
“ข้ารู้แล้ว เจ้าเป็นภรรยาของจางเอ้อร์โก่วแห่งเมืองซานหยาง!”
มารเฒ่าหูวิ่งตะบึงอยู่ข้างหน้า ตอบพลางหอบหายใจ
คำถามนี้เขาตอบไปแล้วเกิน 100 ครั้งในวันนี้
จูเอ๋อร์ชอบที่สุดเวลามารเฒ่าหูบอกว่านางเป็นภรรยาของจางเอ้อร์โก่ว ต่อให้ฟังกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ แม้ได้ยินมา 100 หนแล้ว ใบหน้านางก็ยังอดแดงระเรื่อขึ้นมาไม่ได้