หลังจากหมอเทวดาแพะฝังเข็มให้ซือหม่าอี้ต่อเนื่องอยู่หลายวัน อาการของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ทว่าเขายังคงเงียบงัน เอ้อโหลวจึงยังไม่เข้าไปรบกวน
“ท่านหมอเทวดาแพะ อาการของสหายข้าจะฟื้นคืนได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่?”
เอ้อโหลวได้ประจักษ์ถึงวิชาแพทย์อันล้ำเลิศของหมอเทวดาแพะ จึงเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง
“เป็นไปไม่ได้ โลหิตอำมหิตหลอมรวมเข้าไปในไขกระดูกของเขานานแล้ว ต่อให้เฉือนเนื้อหนังออกทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์”
หมอเทวดาแพะส่ายหน้า บ่งบอกว่าตนจนปัญญา
“โลหิตอำมหิตเหล่านี้จะติดตามเขาไปตลอดชีวิต ทำได้เพียงใช้จิตใจอันเข้มแข็งควบคุมไว้ตลอด หากจิตใจเผลอไผลแม้เพียงนิด ก็จะถูกโลหิตอำมหิตบดบังสติ”
“สหายของเจ้านับว่าเป็นผู้มีจิตใจแน่วแน่ยิ่ง”
หมอเทวดาแพะเข้าใจสภาพของซือหม่าอี้เป็นอย่างดี นั่นไม่ต่างจากการถูกโลหิตอำมหิตทรมานอยู่ทุกขณะในแต่ละวัน คนธรรมดาคงทนได้ไม่กี่วันก็แทบหมดแรงแล้ว
“ข้ามียาเม็ดอยู่หลายเม็ด ช่วยเสริมพลังจิตวิญญาณของเขาได้เล็กน้อย น่าจะพอช่วยให้เขาต้านทานโลหิตอำมหิตได้บ้าง”
“เพียงแต่สิ่งนี้หายากยิ่ง ข้าได้แลกมาจากสหายผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงคนหนึ่งเมื่อก่อน ทว่าคนผู้นั้นสิ้นชีวิตไปนานแล้ว”
เมื่อหมอเทวดาแพะเอ่ยถึงยาเม็ดไม่กี่เม็ดที่ตนมีอยู่ ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
เพราะผู้หลอมยาชนิดนี้ในอดีตตายไปแล้ว ยาในมือเขาอาจเป็นของที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่เม็ด